Odoaker | 07 Maart '05 - 20:00 | + 37 - 42 Snorren, riddims en geile Françaises

Yo, dawgz, 'sup? Ik ga de lezertjes vandaag totaal updaten over wat er nu in mijn kop en op mijn soundsystem zwaar hip is. Ik verwacht dat het nog jaren of wat gaat duren voor deze shit dagelijks over de airwaves flowt - of niet. Maar U kan in ieder geval nu in ieder geval in mijn ogen in ieder geval tijdelijk even hip zijn! We beginnen allereerst in Frankrijk...

Daar, in Frankrijk, was tot 1981 een dude, die zwaar de bom was, met uber flexe muziek, en deze dude heette Brassens. Georges Brassens. De franse Cornelis Vreeswijk. Check zijn snor. Als je door die foto een basis-idee hebt gekregen van hoe flex Georges is, kun je hier sampeltjes van zijn openlijk bruut chille nummers uitchecken. Hij heeft vast ook toffe LP's die voor een schijntje te koop zijn in de slechtere platenbakken. Loop naar de bananendoos voor de letter B, verifieer de moustache aan de hand van deze mal en BANG! Je bent in het bezit van een fucking awesome unit.
Oja, ceci n'est pas une pipe.

Maar voor je het weet ben je alweer te lang ondergedompeld in de benauwende accordeon-loop die Frankrijk heet. En daarom hoppen we in die airliner naar Jamaica. Jawel, Jamaica, dat caraibische eiland dat de ouders van Jamai op het lumineuze idee van de voornaam van hun zoon bracht. Maar Jamaica is niet alleen bekend door Jamai, nee, Jamaica is ook dat eiland met die rijke muzikale traditie, die bij tijd en wijlen nog eens overwaait naar de blanke wereld, we herrinneren ons alelmaal wel die illustere Bob, geboren in Trenchtown, een van de slechtste wijken van Kingston, Jamaica, die wereldwijd furore maakte met folk-pop nummers als "Blood on the Tracks", "Mister Tambourine man" en "All Along the Watchtower".

Moderner, kutter, maar ook Jamaicaans is de dancehall-muziek, die zijn oorsprong vond in de zweterige dancehall joints van de arme wijken, waar je als bleekneus beter niet binnen stappen kunt, of je moet genieten van de kick om luttele seconden na je entree met een mooie kogel in je knar volledig ontkleed in een greppel te liggen. Met lichte successen buiten Jamaica maakt daar tegenwoordig het zonder twijfel promiscueuze kwartet Ward 21 furore. Deze vier jongemannen die erg dapper openlijk uitkomen voor het feit dat ze wel eens seksen voor het huwelijk, zijn helemaal de bom, wat moge blijken uit hun flexe namen: "Suku", "Kunley", "Mean Dog" en "Rumblood" - wicked!
Illustratief voor het respect dat deze gasten in de scene hebben opgebouwd, is deze reactie van een overduidelijke kenner/fan: "Fi mi di top a toppa riddim of ward 21 is da Volume Riddim BUT all of dem are di top a toppa fi mi coz they are betta dan every riddim inna di dancehall world" Oja, voor wie niet het verschil tussen tunes en riddims kent: you suck. De muziek van Ward 21 is het best te typeren als lekker simpele dancehall met een byte. Vooral de bruut lage stem van Mean Dog is een prima toevoeging - en wie aan Shaggy durft te refereren, mag van mij dat met die kogel en die greppel, etcetera, zie hierboven. Op de uber retro frames-based fansite van Ward 21 is een jukebox te vinden waar je wat nummers kunt luisteren, wel een beetje jammere nummers, maar nummer 1 op de jukebox is wel de moeite waard.

Goed, genoeg zweetlucht, genoeg alcohol, genoeg promiscuiteit! We moeten verder! En wel terug naar het land van die cheese-eating surrender monkeys qui ses appeles Les Français!
Shit, what the fuck, dus nog meer zweet, drank en overspel? Jazeker, dit alleen minder duidelijk en openlijk als bij onze Jamaicaanse vrienden, namelijk gebracht door een geinig geil ding van midden-twintig met licht-freaky (politicologie) trekjes en gevoel voor ritme en poëzie, en overduidelijk ook met een duidelijk idee van wat voor plaat (en website) je moet maken om hippe kritici, klakkeloze copy-hipsters en jonge mannen zonder gevoel voor richting in hun leven enthousiast te krijgen. Haar naam luidt Camille, de naam van haar plaat luidt Le Fil en ja, ik heb ook gelezen dat de alom verguisde Fransisco van Jole haar gespot heeft, en de hele dag luistert, maar dan denk ik weer: what the fudge, moet ik het dan kut vinden omdat PFmag ook een weblog is en als weblog hoor je de grote satan FvJ en alles waar hij voor staat te dissen? Niks, er, van! Camille is gewoon een QT.
En ja, dat komt wat mij betreft met name door de geile gilletjes in nummers als "Janine 1", so shoot me. Browse lekker rond op die site, luister vooral het audiosample bij het fotootje waarop delen van Camille's naakte schouder, arm en been beschenen worden met vage kriebeltekeningetjes (je hoort alweer hoe
verdomd artistiek die site is). Samples van de CD luisteren vereist volgens mij registratie. Dus het lijkt er op dat het het handigst is om de plaat gewoon te "kopen" bij een van je "reguliere verkoopadressen". Hahaha! Me so funny!