Super-Adim | 24 November '05 - 14:19 | + 39 - 46 Manblubber 101 in de Koele Reet

Het was de nacht nadat mijn vrouw me verliet, dat ik de straat op vluchtte, niet wetende wat ik met mezelf aan moest. Ik doorkruiste in een straf tempo de straten, mezelf constant voorhoudend dat ik er uit zag als iemand die op weg was zelfmoord te plegen. In werkelijkheid liep ik alleen maar, vooral er uitziend als iemand die snel loopt. Na een paar uur dwalen door mijn stad passeerde ik in een verder doodnormale woonwijk een klein café gevestigd in een rijtjeshuis, compleet met een voortuin met buxushaagjes. Hoewel het bijna twee uur in de nacht was, brandde er nog licht en stond de deur nog open. Op de ruit stond in slordige witte letters “Café de Koele Reet” geschilderd. Mijn dorst en het besef minstens een uur van mijn eigen huis te zijn, deden mij besluiten te kijken of ik in dit vreemde etablissement terecht kon.

Ik stapte overmoedig en tegelijk onzeker het café binnen, met het gevoel dat een naakte man zou hebben wanneer hij met een doorgelanden pistool een volle kerk binnenstapt. Op een soort podium in de hoek van het sober ingerichte vertrek dat ik betrad zat een dikke man aan een eikenhouten tafel met een groot bord vol nutsen voor zijn neus. Eén voor een scheurde hij de chocoladerepen uit hun zo kenmerkende gele verpakking en werkte ze luid briesend langs zijn zweterige pruillippen naar binnen. Kleine kruimels chocolade en pinda hadden zich rond zijn mondhoeken en op zijn kin opeengehoopt. Kauwend propte hij de verpakkingen ostentatief in elkaar en smeet ze over zijn rug. De grond achter hem was bezaaid met lege papiertjes.

“Wat moet dat?” vroeg de uitbater argwanend, en ik vroeg hem beleefd of ik hier een biertje kon drinken. Deze vraag leek hem te pacificeren en hij begon breed te glimlachen. “Natuurlijk meneertje, gaat zitten, gaat zitten!” Ik zetelde mij op een barkruk met het pilsje voor mijn neus en mijn zwarte cowboyhoed op de kruk naast me. Omdat de deur open stond was het binnen bitter koud, dus ik hield mijn spijkerjasje aan.

De barwand was bespiegeld en ik keek zo goed en kwaad als dat ging door de flessen likeur heen of mijn halflange grijze haar een beetje goed zat. Deze wandeling blijkt een somber stemmend avontuur, dacht ik. Ik keek over mijn linkerschouder naar de dikke man achter in het café, die onmiddellijk terug begon te staren met de blik van een roofdier, met ingevallen en in zijn vette gezicht verzuipende ogen.

“Ja,” siste de dikzak me met volle mond toe, “nou?” Ik gebaarde met mijn schouders dat ik niets te zeggen had en het niet kwaad bedoelde. Dit leek hem te ontgaan. “Wat ga je doen dan? Nou? Wat – ga – je – doen???” Zijn ogen sperden zich steeds wijder open, terwijl hij een poging deed zich uit zijn stoel op te richten. Nu brulde hij luid “Wat ga je doen dan? Potmongool??!”. De barman maande hem met lage stem tot kalmte. “Hoho Nico, rustig aan, meneer heb geen kwaad in de zin, of wat, meneer?” Ik schudde van nee, en deze man die blijkbaar Nico heette mompelde nog wat voor hij kalmeerde.

Wat ongemakkelijk dronk ik mijn glas leeg en besloot weer te vertrekken. De volgende morgen moest ik toch ook weer om half negen op kantoor zijn. Ik betaalde de barman en groette hem met een handgebaar. Ik zette mijn hoed op en draaide me om. Mijn bewegingen moeten de dikzak opgevallen zijn, want hij richtte zich weer tot mij. Ik hoorde de kroegbaas achter me grinniken.

“Ja jij! Wat ga je doen dan?” vroeg de dikkerd mij met een hernieuwd en diabolisch enthousiasme. Ik keek hem aan met een blik vol afkeuring, wat hem aanzette zijn vraag op agressievere toon te herhalen. “Wat ga je doen dan?!” De kroegbaas lachte nu hardop met hoge, maniakale uithalen. Ik liep naar de deur. Weer vroeg de dikke man die Nico heette mij wat ik ging doen, en in de veiligheid van de deuropening durfde ik hem een tegenvraag te stellen. “Ik doe niks, mafkees, en wat wou jij doen dan?”

Het gegrinnik van de kroegbaas verstomde. Nico werd furieus. Zijn kleine kraaloogjes spogen vuur en hij sloeg hard met zijn vuist op tafel, zo hard dat er een paar nutsen van zijn bord trilden.“Wat ik ga doen dan??! Wat ik ga doen?? Hoor je dat Hubert, wat of dat ie vraagt, die kankermegool? Wat of ik ga doen?! Ik ga je smoel verbouwen met me blote poten, dat gaan ik doen!” “Nico, man, hé, rustig nou, je hart, je weet toch” sprak de barman in een poging de dikke man nog te kalmeren. Het was te laat. Nico’s toorn was al ontketend. Onhandig probeerde de dikzak zich tussen zijn stoel en de tafel uit te wurmen, waarbij hij op ongelukkige wijze twee van zijn stoelpoten over de rand van het podium duwde en met stoel en al een geweldige smak tegen de grond maakte. Het was nogal een meelijwekkend gezicht, zo’n berg van 150 kilo manblubber op handen en knieën, vastzittend in een stoel, die met zijn gezicht naar de grond onduidelijke smerige taal bezigde.

De barman zuchtte hardop en kwam achter zijn toog vandaan. Hij mompelde “Verdomme, Dijkshoorn” terwijl hij zich over de dikzak heen boog. Met een droef gezicht keek hij naar me op en zei “Gaat u nou maar meneer, dit hep-ie wel vaker, ik zorg wel dat-ie thuis komt.” Nico begon stilletjes te huilen. Een half kapotgekauwd stukje nuts viel op de houten vloer. Ik knikte naar de kroegbaas en verliet snel het café. Ik moest nog een uur naar huis lopen.

Vier maanden later ben ik overigens hertrouwd met mijn secretaresse.