Inmiddels bijna drie weken geleden vertrokken PFMAG.ORG redacteurs B-man en MeneerTim op veldonderzoek naar New York. Doel van de missie? Empirisch aantonen dat het patriotisme enorm correleert met afwezigheid van intellectuele Nederlanders. En wat blijkt? Het heeft er helemaal niets mee te maken. Niet verder lezen als je geen persoonlijke verhalen wilt horen. Ik zal wat hoogtepunten van ons uitje beschrijven.

Maandag reizen Odoaker en Bever af naar de verre vestingstad A. om in Carré de "eenmalige reprise" van de legendarische poezieavond van 1966 te doorstaan. Een uitgebreid verslag (hopelijk met grauwe phonepica's) zal spoedig na onze strafexercitie volgen. Als de avond ook maar half zo aardig was als die van '66 zal Bever al meer dan tevreden zijn. Damals trad de onvergetelijke Vollidiot Johnny de Selfkicker (pseudoniem van Johnny van Doorn, 1944-1991, andere pseudoniemen: Electric Goebbels, Electric Jesus en Meester Chaos) op en schokte het wereldje met zijn onstuimige podiumoptreden. Mijne Heren Dit Is De Befaamde Hasjiesj!! Poezie in Carré betekende overigens ook het debuut van die andere mooie gek, Jules Deelder, waarover de bundel meldt: Na middelbare schoolopleiding geruime tijd Nederlandse studie. Gestaakt wegens Inzicht. O.m. Direkteur van The Bureau in Search for the Living. De eerste dichtregel van de 11-jarige Jules was overigens Hoort, men werpt een atoombom.

We dwalen af. Een fragment van de Selfkicker dan maar, voorgedragen in Carré, uit zijn debuutbundel Een nieuwe mongool. "Je moet het in zijn tijd zien", "Goed dat het er is" of "Lekker toch". Panzerfaust warmt uw literaire lendenen gaarne op en neemt u mee naar (gongslag) 1966.

Na een jaartje webloggen verstrijkt de uiterste houdbaarheidsdatum van het disloggen.Webdesing Woensdag, Zangeres Barbara, Baincavanderkraan, het is een beetje gratuit om je tijd te verdoen aan die enkeling die nóg een tikkie zieliger is dan jijzelf.

Klinkt degelijk, dat gaan we doen. We schrijven uitsluitend nog over dingen die we interessant vinden. Maar wat doe je als je Peter Zwiers op het net tegenkomt? Waar een wil is is een draai, dacht Bever, en introduceert bij deze het eccehomologgen. Desgevraagd wil hij er eventueel nog wel iets over 'condition humaine' achteraan mompelen.

Terzake. Ook in Drenthe moeten de gemeenteraden vol. Daarom heeft het de PvdA Borger-Odoorn behaagd Peter, bekend van jeugdsoos Break-Out De Kiel'n (ja, dat is die van de lollypopparties), als zevende op de kieslijst te zetten. Om niet geheel onbeslagen ten ijs te komen, mocht Peter een weekje meelopen met PvdA-kamerlid Niesco Dubbelboer. Panzerfaust.org begrijpt best dat u wel wat beters te doen hebt en zet de allermooiste belevenissen van Peter in de grote stad voor u op een rij:

Weerbarstig laat ik mijn tas vallen, pennen, potloden, meetlatten, linialen, appels, gummetjes, puntenslijpers, passers, stiften, boeken, schriften, klappers, organizers, broodtrommels, agenda’s, vulpennen en diafragma’s donderen uit mijn chaisoirette. Dit is Diemen. Diemen-Zuid. Het land dat door duizend pennen is beschreven ligt aan mijn voeten. Dit is de plek waar alle dichtvormen hun puurste vorm hebben gekend. Dit is mijn beloofde land...

Na een maandje lekker zichzelf te zijn geweest staat Willem Bever per heden weer pal op Panzerfaust. De retraite heeft een nieuwe rubriek opgeleverd: Bevers Etymologisch Elfenbankje. Iedere nieuwe week leggen we een nieuw woord op de Panzerpijnbank, die in de volksmond gek genoeg als de deconstructiedivan bekend staat.
Een onbekend woord is als een leuk meisje: je wilt ze het liefst thuis brengen. Of als een vreemdeling, die je het liefst terugbrengt naar z'n eigen land. Wat je ook voelt voor Naema Tahir of Taida Pasic, maakt niks uit, gevoelens zijn sowieso okee. Enfin, het woord van de week: als je drie goals maakt in ene helft, zonder dat iemand anders doel treft, noemen we dat een hattrick. Panzerfaust heeft het helemaal gehad met de Man bijt Hond-modus en vraagt zich af: Hoezo Hattrick?

Ik heb een groot komisch talent. Je kunt met me lachen; ook wel: ik ben keidroog. Nu ja, dat talent is godgegeven natuurlijk, begrijp me niet verkeerd, maar het is niet altijd gemakkelijk. Serieus genomen worden is toch iets wat we allemaal op z’n tijd wel willen, zeker als je bijvoorbeeld ergens meezit, maar als je zo droog bent als ik weten mensen niet altijd of je meent wat je nu weer beweert. Gelukkig voor jullie heb ik daar mee leren leven. Ik red me wel. Gebruik gewoon een washandje, nee grapje, kijk dat bedoel ik nou.

Het wordt een rustig weekje of Panzerflop, met B-man en MeneerTim in de U.S.A, WillemBever tijdelijk internetloos en Odoaker voor een week in Moffrika. Gelukkig hebben we Deefie(=Sweetie) nog om de gemoederen kalm te houden en vooral niets of niemand op te hitsen. Wie weet dat Perf of Kornuit nog een duit in het fucking zakje doen. Of dat Loggerbob uit zijn as herrijst. Wie weet. Als laatste daad voor mijn vertrek wil ik nog even wijzen op Wim de Bie's verzameling foto's van lokale verkiezingskandidaten.

Openbaring
Is er nog nieuws? Jawel.
Goed nieuws, zeer goed zelfs. Spreek maar gerust
van blijde tijding:
Mohammed trok Zich af terwijl Hij dacht aan mij.
uit: Nader tot U, Gerard Reve, 1966

Ga je naar Shakespeares Shylock kijken, begint de film met de waarschuwing dat vreemdelingenhaat in het zestiende eeuwse Venetie ook al 'heel gewoon' was. Juist. En hoe zat dat toen in Stratford-upon-Avon? Of vergeven we dat die ouwe Willem omdat 'ie zelf tenslotte ook zo'n zestiende-eeuwer was..? Vrijheid van meningsuiting was toen blijkbaar ook nog heel gewoon. Maar trouwens, van hem is toch die gelikte monoloog? ("Turboprima" zeggen ze hier ook wel eens.) Volgens mij kun je daarmee iedereen menselijk laten lijken:

Ok, nou goed dan, dat ene verhaal. Het is geen hoge cultuur hoor, nee stel je voor, het is lollig bedoeld, om te lachen, humor dus, met een knipoog, geen pretenties, iets vrolijks voor in barre tijden, want dat zijn het, barre tijden, met al die shit en zo…

Het is nogal pijnlijk, want het gaat over een bezoeker van ons, ‘t is niet echt normaal om over je eigen bezoekers te roddelen, daarom huiver ik ook wat, maar toch… Het is gewoon heel erg komisch, wat er toen gebeurde…

Het hier volgende betoog staat onder een dubbel voorbehoud. Uit de aard van de besproken problematiek is het een persoonlijk betoog. Daarmee wordt niet bedoeld dat het niet gelezen en bekritiseerd zou mogen worden alsof het een onpersoonlijk betoog betrof – integendeel. Wel betekent het dat dit essay tekortkomingen kan vertonen die nu eenmaal gepaard gaan met het fixeren van de blik. Omdat dit betoog het eigen denkproces van de schrijver cultiveert, zijn de aangehaalde denkers allereerst ten behoeve daarvan beschreven en geïnterpreteerd.
Het tweede voorbehoud is verwant aan het eerste en heeft te maken met de geraadpleegde literatuur. Om uitdijing te voorkomen – van zowel het denkproces als de geschreven neerslag ervan – bevat dit essay veel kennis ‘uit de tweede hand’. Voor het thema dat wordt behandeld, is de literatuurlijst bovendien eigenlijk te kort. Dit weerhoudt het betoog er wellicht niet van interessant en betekenisvol te zijn, maar het had grondiger gekund. Om de lezer een idee te geven hoe, bevat dit essay aan het eind behalve een lijst van geraadpleegde, ook een lijst van niet-geraadpleegde literatuur.

De meesten zullen er wellicht al vanaf weten, ik las er al een hele tijd geleden over, maar er zijn een aantal gasten die onder de naam Gorehound Canned Film de allereerste nederlandse horror/zombiefilm wilden maken. De film moet Worst Case Scenario gaan heten en handelen over een invasie in Noord-Nederland door Duitse zombie nazi's, op het hoogtepunt van het W.K. dit jaar. Check de eerste trailer hier en de tweede hier. Met deze te gekke trailers probeert Gorehound de financiering voor hun project rond te krijgen en ik hoop van harte dat het ze lukt want zo'n film is natuurlijk te gek. Overigens kun je ze steunen door 'zombie guerilla' te worden - waarbij je kans loopt als fucking nazi zombie mee te mogen spelen in de film!

Af en toe maak ik gebruik van mijn rechten als student om met de trein te reizen. Meestal voldoe ik dan ook aan mijn plicht om quasi-intellectueel een boek te lezen; iedere twee à drie pagina's interessant knikken of glimlachen. Ik heb nu al een paar keer meegemaakt dat ik daar druk mee bezig ben, en dat ik flarden van een gesprek opvang. Flarden die genoeg zijn om je nieuwsgierigheid te wekken, maar niet genoeg om daadwerkelijk te weten waar het over gaat.