'Als ik boven op de Dom sta, kijk ik even naar benee, dan zie 'k het ouwe grachie, 't Vreeburg en wijk C.' Kornuit deed het voor u in deze nieuwste versie van The place to be. Na geconstateerd te hebben dat het niet echt 'gezellig' en 'turboprima' was in de gewesten: Gelderland, Brabant, Overijssel, Groningen, Drenthe en Holland, werd het tijd voor een bezoek aan het centrum van de macht der Moederkerk in het missie-gebied Nederland: Utrecht. Natuurlijk kunt u zoals altijd een kritisch verslag verwachten, maar zeker nu. Als de gemeentelijke overheid namelijk de slogan lanceert: ‘Je vindt het pas echt in Utrecht’, gaan bij Kornuit alle nekharen recht overeind staan: ‘Oh ja, is dat zo?!’, denkt hij dan, ‘Dat maken we toevallig lekker nog steeds wel effe zelf nog uit!’ U begrijpt ook Utrecht zal niet kunnen ontkomen aan de vraag: 'Utrecht oké, wonen, ja of nee?'

Sensatie in politicologisch Nederland. Vandaag verscheen een artikel van Jos de Beus in de NRC. Nadat Thom de Graaf vorig jaar politiek het loodje legde, zijn een aantal grijze duiven bij elkaar gaan zitten om eens na te denken over de huidige status van de Nederlandse politiek, volgens hun een politieke impasse. De fractie heeft een beetje gemengde gevoelens over de Beus. Hij is hoogleraar politieke theorie aan de Universiteit van Amsterdam en zo kwam het dat ik ooit een werkgroep van hem kreeg. Ik was toen een klein verlegen jongetje wat enorm opkeek tegen de Beus. Uitermate geïmponeerd zei ik niet zoveel in de werkgroep, maar deed wel enorm mijn best. Goede cijfers maar weinig participatie. De Beus zei in de laatste bijeenkomst dat mensen die niet zoveel zeiden nooit goede politicologen zouden worden. Pfff. Ik voel me er nog steeds een beetje beledigd door, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik nooit meer stil ben. Gemengde gevoelens dus, maar de titel leest op deze manier lekkerder weg.

Tekst: Uffe Ballen
Plaatjes: Deef

Men vindt nieuws leuk. De mens is namelijk nieuwsgierig van aard. Niet flauw bedoeld natuurlijk, maar het is wel waar. Nieuws was bijvoorbeeld toen het programma Thuis van de buis werd geschrapt (ik streamde hem altijd); niemand had dat zien aankomen en iedereen was verbijsterd toen het eenmaal feit was. Minder nieuws was natuurlijk de aanslag op het WTC op 9 november 2001; dat zag iedereen aankomen, want ze verdienden het. Eén ding staat vast: nieuws is pas nieuws als je het nieuws noemt. Ook niet flauw bedoeld, maar zo is het nu eenmaal.

De fractie Oost-Watergraafsmeer gaat ongeveer eens in de tien dagen naar de bioscoop. Het aanbod in de hoofdstad is dan ook meer dan turboprima met te gekke arthouse bioscoopjes als The Movies, Rialto, Kriterion en Cinecenter. Het zou totaal niet op de waarheid gebaseerd zijn als ik zou zeggen dat ik nooit naar de grote Pathe bioscopen ga, maar het liefst zie ik een combinatie van blockbusters en arthouse. Een acteur die een goede brug slaat is George Clooney. Vette acteur met vette films als O Brother, Where Art Thou?, From Dusk Till Dawn en Confessions of a dangerous minds. Hij was deze week al in het nieuws met zijn Jack Abramoff diss tijdens het dankwoord op de Golden Globes voor zijn award voor Syriana. Veel leuker lijkt me de slotfilm op het Rotterdams Film Festival: Good Night, and Good Luck.

Ik ben nogal zelfdestructief en mijn gevoel voor eigenwaarde is laag. Tenminste dat van mijn alter-ego Deef natuurlijk hè? Zo zie ik Deef: een iets "te lompe" twintiger, die dingen "gewoon" doet en er niet al te lang over nadenkt. Hij draagt witte t-shirts met opdruk, gratis verkregen op een speciaalbier-beurs. Spiksplinternieuw, dat wel. Dus niet van "die vale krengen" die al jaren niet meer kunnen, want je moet wel een beetje aan de mode denken natuurlijk. Hij draagt zijn haar achter zijn oren, een beetje zoals MeneerTim en doet er soms voor de grap wel eens een elastiekje in (of van die dingetjes waarmee je vuilniszakken dichtmaakt, "hahaha, vet jongen!"). Blowen doet ie niet, want daar moet hij van hoesten.

Een van de belangrijkste ontmoetingen vorige eeuw vond plaats 28 augustus 1964 in New York. Ondanks het ruw volwassen worden tijdens hun verblijf in Hamburg waren de Beatles nog nette Engelse jongetjes die, strak in pak, vrolijke liedjes over de liefde zongen. Tijdens hun eerste tour in de Verenigde Staten ontmoeten ze in het Delmonico Hotel Bob Dylan, de ongekend populaire folk zanger. Het gesprek loopt nogal moeizaam en Dylan besluit ze maar een joint aan te bieden om het ijs te breken. De invloed die dat had mag duidelijk zijn en een jaar later, als de Beatles een vergelijkbare populariteit bereikt hebben ontmoeten ze elkaar opnieuw. Wederom loopt het gesprek van geen kant maar dit keer valt er geen nieuwe drug te introduceren.

De groep rondom Dylan is inmiddels groter geworden en daarin bevindt zich dichter Irwin Allen Ginsberg. Als een trotse homofiel heeft Ginsberg een fascinatie en misschien wel een beetje diepere gevoelens voor John Lennon. Als Ginsberg naast Lennon gaat zitten zegt deze 'Why don't you sit a bit closer then, dearie?'. Deze opmerking is bedoeld als pesterij gebaseerd op de geruchten dat Ginsberg verliefd is op Dylan maar de dichter laat zich niet uit het veld slaan, gaat op schoot zitten bij Lennon en antwoord met 'Have you ever read William Blake, young man?'.

Wie is die hele Bert Bakker eigenlijk? Elke keer als de partij zijn laatste stuiptrekkingen maakt lijkt hij er wel bij betrokken. Hij regelde even een hervorming van de publieke omroep buiten zijn partijgenoot Medy van der Laan om, en nu voert hij weer het hoogste woord over de missie naar Afghanistan. Bakker is verantwoordelijk voor onder andere economische zaken, financiën, sociale zaken, defensie, hoger onderwijs en media en als het dan al niet duidelijk is dat hij over alles wat mag zeggen dan dekt “publieke diensten” wel de lading. Toch is het vreemd dat de kop van Bakker in elk medium opduikt terwijl je de namen Ursie Lambrechts en Fatma Koser Kaya een stuk minder hoort.

Na Dancing with the Stars, is er nu ook Aerobic Dansen met Ron Brandsteder. Onder meer op de kersverse soundtrack van E.T. Te gek natuurlijk, maar effe serieus: wat the fuck is het verhaal achter deze foto? Zijn hier bewegende beelden van? Is dit te downloaden? Wie is die lekkere brunette?

(Verder klikken om de foto te bekijken).

“Er restte hen niets dan dóór te lopen. De zon stond op zijn hoogste punt aan de hemel en verhitte de zoutvlakte met nietsontziende wreedheid. Over drie dagen zouden ze aankomen in Brugge – of wat er nog van over zou zijn. Henri liep achteraan in de rij en had het overduidelijk het moeilijkst met de hele onderneming. Niet alleen was hij klein en dik, hij was ook degene met de minste fiducie in het plan dat Gérard had bedacht en waar Flupke zo enthousiast over was geweest. Bovendien ontbrak het hem ook aan hart voor de zaak. Hij friemelde aan zijn Kalashnikov. Als hij ze nu zou vermoorden, kon hij misschien nog terugkeren – het was nu zes dagen gaans terug naar de ruïnes van Brussel, waar ze hun laatste tussenstop hadden gemaakt.”

U las een citaat uit het boek “De Stuifzanders” van Odoaker H. Dekkermans, dat deze lente bij uitgeverij Bert 'Berlusconi' Bakker (RATTEN EN MOORDENAARS!!) zal verschijnen. In het boek worden drie in het post-apocalyptische België en Noord-Frankrijk rondzwervende lone gunmen gedwongen samen te werken om hun doel te bereiken: Oostende. U leest het goed, voornamelijk geinspireerd door de wat matige nieuwe Houellebecq, is ook bij mij mijn grote voorliefde voor post-apocalyptische scenario’s aan een hernieuwde bloei begonnen.

Beste Afghanistan,

Met lichte en stijgende verbazing nam ik hedenochtend kennis van uw standpunt wat betreft het zenden van 1200 gezonde jongens die nooit een vlieg kwaad hebben gedaan naar het zuiden van uw land, teneinde aldaar met gevaar voor eigen leven orde op zaken te stellen. In het bijzonder de volgende uitspraak deed mij de wenkbrauwen fronsen: "[Het is] een keuze tussen de strijd tegen de fascistische Taliban en de terroristen van Al Qaeda of bommen in eigen land en treinen vol bloed zoals in Madrid. Terroristen kennen geen medelijden."

Heul, heul lang geleden was er een bruisende fractie. Ergens in een sjieke salon op een bovenwoning in stadsdeel Oud-Zuid in de hoofdstad regende het de meest verbazingwekkende artikelen. De fractie bestond uit louter intellectuelen die naast de proza zich graag laafden aan een Hajenius sigaar, een glaasje cognac in de biljartzaal, een opera van Mahler, of dat alles tegelijk. Het was een episch centrum van kosmopolitisme en stijl.

Vanochtend opnieuw wakker geworden in de boomhut. Wat is dat toch tering koud! Ja, excuseert u mij mijn Frans maar, ja. Het is niet om niets hoor dat ik dat doe, dat slapen in een boomhut. Ik wil namelijk iets duidelijk maken. Daarbij houd ik nogal van bomen. Als kind was ik al gek op ze, ik maaide het gras van mijn ouders vaak en keek dan altijd vol ontzag naar de bomen om onze tuin heen. Wat een bladen en vooral zo groen. Sinds vier weken slaap ik niet meer in mijn mandje, maar in een eik in de tuin van mijn buren. Ze zijn er niets blij mee. En terecht natuurlijk, want bij slapen blijft het niet. Ik kijk er tv, ik kook er, ik leef er. Ik ben wel een fatsoenlijk mens overigens, ik ga niet in mijn eigen uitwerpselen liggen, die gooi ik naar beneden.

Lief dagboek, alles leek mee te zitten afgelopen zaterdag. Ik had me de vorige avond, vrijdags dus, op een christelijk tijdstip ter ruste gelegd, alvorens 'de strijk' gedaan te hebben (eigenlijk had ik dat de dag daarvoor willen doen, maar dat was er toch bij in geschoten). Niets leek me tegen te houden eens flink aan de scriptie te beuken. De wekker had ik om 9:42u gezet, een schappelijke tijd leek me. Onverbiddelijk ging de wekker dan ook af op het voornoemde tijdstip.

China, een groot land. Een goede kennis van ons kan dit niet vaak genoeg benadrukken als hij met kerst even terug is uit die gigantische volksrepubliek. Hij vertelt dan dat alleen al op de reis van het vliegveld naar zijn studentencampus de kans heel klein is om een bekende tegen te komen. Zo klein, dat hij de hoop daarop, in dat onmetelijke land, heeft opgegeven voor een hoger ideaal. Wij presenteren u een gastcolumn van deze goede vriend. Uffe Ballen, PhD-student te Pling-Plong, vertelt u over de daden en weldaden van een buitenlander in het uitgestrekte land China. Uffe, the stage is yours.

Moet je luisteren, kijkbuiskinderen, het is weer tijd voor een nieuwe installment van de beruchte rubriek "Odoakie's Wereld Wandel Tips" hier op Panzerfaust, u weet wel de rubriek die wereldleiders in kleine bibberende schoolkinderen verandert: "Hoe goed zou mijn land er vanaf komen? Mag ik over naar groep 7? Is Priscilla ook op mij?" Ditmaal passeren het grauwe IJsland, het bloederige Cuba, het verre Mongolië en de historische parel Irak de revue...

Het internet op de fractie in Oud Zuid is dus al een tijdje afgesloten. De huisbaas vond het wel geestig om de rekeningen niet te betalen. Gelukkig was hij het helemaal met ons eens dat het superkut is dat we geen internet hebben en mogen we een andere vorm van internet uitzoeken. Mwahaha dat kan dus helemaal niet want Oud is te fakking Zuid om fatsoenlijke vormen van internet aan te bieden. Enfin ik had dus nog een artikel in hold staan en dat kan ik nu publishen, nu de fractie tijdelijk in Leiden zit.

Pennen klaar? “Hoewel Deef zijn uiterste best deed het enfant terrible par excellence te zijn, doorstond hij het tweegevecht tête-à-tête met de excentrieke farizeeër Von Trier op het smyrnatapijt van de gekwetste egootjes slechts dankzij divinale gratie” Het Dictee dus, één van de onderwerpen waar we het vanavond niet over gaan hebben.

Over Lars Von Trier gaan we het wel hebben. En over Jørgen Leth. Die laatste is een Deens filmmaker en oud-docent van Von Trier die in 1967 een experimentele film maakte met de titel “The Perfect Human” – De Deense titel luidde Det Perfekte Menneske. In de documentaire “The Five Obstructions” verplicht Von Trier Leth zijn eigen film vijf keer opnieuw te maken, maar met telkens nieuwe beperkingen.
LET OP: INCLUSIEF DIKKE VETTE DOWNLOAD

Vanmorgen iets redelijk stoers meegemaakt. Het heeft iets te maken met een aantal gedachten die al een tijdje rond hadden gespookt in mijn hoofd. Sinds enkele weken, ik vermoed een drietal, kijk ik graag de politieserie 24. De afleveringen van de eerste drie jaren heb ik al met groot gemak gedownload en bekeken. Ik downloadde er soms drie tegelijkertijd, daarbij niet nalatend over het web te surfen, sites als google of nu.nl kon ik dan met slechts een beperkte vertraging bezoeken en informatie verwerkte ik met een even grote snelheid. Ik heb een bandbreedte die men niet snel armoedig zal noemen.

Tekst: MeneerTim

Goed nieuws, de fractie Oud-Zuid heeft weer internet. Nou ja, dat is in ieder geval goed nieuws voor mij want ik kon mijn gevierde bloemlezingen niet kwijt. Ik ben sinds een paar dagen verslaafd aan de top 2000. De lijst is lang niet perfect maar wel de perfecte manier om liedjes tegen te komen die je eigenlijk alweer een beetje vergeten was. Bovendien is het een leuk onderwerp om samen op te kankeren. "Katie Melua in de top20? OMGWTFBBQ!!!111111111" Zoals jullie weten wil ik later Matthijs van Nieuwkerk worden dus ik kijk ook dagelijks naar de top 2000 a gogo waarin overigens vanavond God van de muziek Paul McCartney door Leo Blokuis geïnterviewd wordt. Is dat niet te gek? Elke dag laten ze ook iemand een artiest belichten die volgens hun niet hoog genoeg in de lijst staat. Omdat ik zo blij ben dat de helft van de PFMAG.ORG fractie straks precies tijdens de sneeuwstorm onderweg is ga ik bij deze ook lijstduwen. En er valt nog heel wat te duwen zo lang Radiohead, Pearl Jam, Jeff Buckley en vele anderen ontbreken. Maar ik moet een keuze maken en dan maar Stephen Patrick Morrissey, this charming man.

Fawakka iedereen alles goed? Ik ga nou iets over King Kong zeggen. Het is een grote aap, een gorilla, van acht meter. Als hij zich uitrekt is hij zelfs iets langer. Er zijn in 1933 en 1975 al films over hem gemaakt, maar er is nu dus nog een film over hem. Hij komt echt goed tot z'n recht in de nieuwe film. Vooral zijn karakter.

Als je King Kong voor het eerst ziet, hoor je hem eigenlijk alleen. Dat is heel grappig, want je hoort alleen maar wat ritselen in het oerwoud. Net als bij die ene toffe film over dino's in dat park waar een superhoog hek omheen staat met misschien wel 100.000 Voltjes erop. King Kong is echter een aap, dus het kraakt iets meer dan bij een T-Rex, waarschijnlijk door brekende takken (of botten (van dode beesten (of mensen (kinderen (ongeboren))))).

Tsja wie kent Kilroy nog? Dat eenvoudig getekende ventje met een lange neus dat over een muurtje kijkt met als onderschrift 'Kilroy was here' – een graffiti-afbeelding die tijdens de tweede wereldoorlog overal op de muren verscheen waar de Amerikaanse G.I. langskwamen, vaak op de meest onwaarschijnlijke en moeilijk te bereiken plekken. Dit kleine ventje heeft mij altijd gefascineerd, en dan met name de meer fantastische verhalen over Kilroy, zoals het verhaal waarin Amerikaanse soldaten Call of Duty-style een bunker vol Duitsers ‘schoonveegden’ om aan de binnenkant op de muren een 'Kilroy was here' tekening aan te treffen...

Met trots, en ondanks de sabotagepogingen van de firma HereJezus, presenteren wij, en dan met name ikzelf, u een EXCLUSIEVE VOORPUBLICATIE uit de nieuwe roman en tevens eerste publicatie ooit van PanzerfaustUitgevers, waar ook Lesb Axter en Sam Pipo binnenkort het licht gaan zien, enfin, een voorpublicatie dus van Bevers roman DAGBOEK VAN EEN HOER, te verschijnen eind maart 2006, in geen enkele zichzelf respecterende boekhandel te krijgen.

Kom uit die boom, Wiske. Ik heb even een vraagje voor je. Echt het is heel belangrijk. Nee, het gaat niet over Lambik of hoe heet die mooie stinkerd. Nee, ook niet over ons nieuwe album. Ja, je moet naar beneden komen. O, ja, lekker charmant weer, Wiske, windstil zeker? Nou, hups schiet effe op. Ja ok. Nou, goed, wat ik je wilde vragen...

You Are Leaving the Russian Sector
And Entering the No-Fun Zone

Sie verlassen die Russische Sektor
Und Betreten die Spassfreie Zone

Waar wij al eerder berichtten over een gebrek aan humor en ironie bij onze oosterburen, lijkt het toch nodig dit gebrek aan gevoel voor ironie specifieker toe te schrijven aan de schrijver van het Blog “Einfach Persoenlich” waar onze Bever naar toe linkte. Meneer noemt ons een ‘bildertieb’ – createf vertaald zou je er plaatjesboef van kunnnen maken – en heeft besloten ons met gerechtelijke stappen te bedreigen, indien wij zijn afbeelding niet van onze site halen.

Even los gezien van het overduidelijke esthetische argument dat vóór verwijdering pleit, is zo’n claim natuurlijk volstrekt absurd, want onze Duitse vriend vindt het volstrekt normaal dat mensen op zijn eigen site constant gedwongen worden naar zijn kop te kijken, maar een kopietje op imageshack (verrek, niet eens onze eigen server!) later begint-ie te zeiken over bilderdiebstal en wat dies meer zij. Tsja, eigenlijk kun je alleen maar denken: WeLLCOEM TOE TEH INTERNETS!!!!111

Toch zou Panzerfaust Panzerfaust niet zijn, als we geen passend antwoord in steinkohlen-Duits zouden formuleren. Vandaar dat ik de volgende tekst heb weten op te stellen. (Ja mensen, u leest het goed, het duitse woord voor ‘opslaan’ is speichern.)

Van de vernietigingsdood gered: Lesb Axter & Sam Pipo - Hoofdstuk 3. Zo zie je maar weer dat het loont om schrijfsels op je harde schijf te bewaren. Vet handig, toch!

P.S. Wil de Bever zich melden - wellicht dat hij nog enige artikelen bewaard heeft?

Vanwege een dikke crash in het datacenter van onze provider lag Panzerfaust er tijdelijk uit. Het lijkt er op dat een aantal gegevens uit de periode 8 december tot vanochtend 2 januari definitief verloren zijn gegaan. Wat we (en of we wat) met de dankzij Google's cache geborgen gegevens van afgelopen maand gaan doen, moeten we nog maar even bekijken. Tot die tijd: zie dit als een heerlijke, verse start!