Wesley Snijder drukte zijn telefoon uit. Ze hadden net stomende telefoonseks gehad. Wesley had nog gevraagd of God dat wel goed vond, maar volgens Yolanthe was dat nu net het mooie van het katholieke geloof: alles kon, zolang je maar berouw toonde. Dus waren ze, zoals altijd, geëindigd met een dankbetuiging aan Onze Vader Die In De Hemelen Zijt.

Het was stil op de hotelkamer. De televisie stond aan, het geluid stond uit. Een herhaling van Donovan die een potje stond te janken voor de camera. Het schijnsel van de televisie flakkerde tegen de gordijnen. Ze hadden het nog even over Johan Derksen gehad. Wesley was weer zo kwaad geworden. Maar Yolanthe had op hem ingepraat. Je leest toch zo graag comics over superhelden, had ze gezegd. Zo moest hij zijn verhouding met die sigaren rokende zwaffelsnor zien. Hij, Wesley Sneijder, hij was de superheld, de redder des vaderlands, de jongen die het meisje kreeg. En Derksen was zijn jaloerse plaaggeest. Je hebt nu eenmaal een plaaggeest nodig om tot grote hoogten te kunnen stijgen. Zoveel liefde als zij voor elkaar voelden, dat had tegenwicht nodig. Om het evenwicht in het universum te behouden. Dat had Yolanthe gezegd.

Wesley keek naar het bidprintje van Maria. Ze had een blauwe mantel om. Hetzelfde blauw dat Yolanthe zo goed stond. Ze leek wel een beetje op haar. Maria had baby Jezus op haar schoot, die twee vingers omhoog hield. Alsof iemand hem van een leugen beschuldigde maar hij, door twee vingers op te steken, bezwoer dat het waar was. Het bleef vreemd, dat dat jongetje op Maria's schoot, tegelijkertijd God was die haar had bevrucht. Het zoontje was zijn eigen vader. Het kan niet. Maar, dat had Zanetti hem uitgelegd, dat was nu precies het wonder. Niet te begrijpen, en daarom juist waar. Het onderstreepte de ongrijpbare aard van de enige waarheid, die nu eenmaal niet te bevatten is en altijd een mysterie zal blijven. Net zoals de hostie die het lichaam van Jezus werd tijdens de eucharistie. Het kon niet en daarom was het zo.

Net als zijn liefde voor Yolanthe. Ook dat kon niet en was toch zo. Even ongrijpbaar als waar. Vanaf het moment dat zij in die parkeergarage hadden staan zoenen, huppelde hij door het leven als iemand die het licht had gezien. Hij had het licht ook gezien. Het licht heette Yolanthe. Zij was de weg, de waarheid en het leven. Haar moest hij volgen. Wesley pakte zijn rozenkrans vast. Wees gegroet Yolanthe, vol van genade. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen. En gezegend ben ik, uw minnaar en tegelijkertijd de vrucht van uw schoot. Zonder uw schoot was ik nergens. Laat mijn voeten uw bestaan eren.