Harry Mulisch
Harry Mulisch (Foto: Anton Corbijn, 2036)

VAN UW VERSLAGGEVER IN DE VERRE TOEKOMST: Het was weer een dolle boel gisteren, op de zoveelste aflevering van het Boekenbal. De hoeveelste het precies was, wist niemand met zekerheid te zeggen. De meesten waren de tel kwijtgeraakt. Dat wij inmiddels in het jaar 2038 leefden, was bij de het merendeel wel bekend, maar aangezien geen van de ondervraagden zich kon herinneren wanneer het eerste boekenbal had plaatsgevonden (waar een niet onaanzienlijk deel van de genodigden overigens bij aanwezig was geweest) heeft niemand een poging gewaagd het uit te rekenen. Had men zich wel kunnen herinneren dat het eerste bal in 1947 was georganiseerd, dan nog was waarschijnlijk niemand in staat geweest het uit te rekenen, aangezien het rekenkundig vermogen bij de aanwezige schrijvers schitterde door aanwezigheid.

Wie, zoals gewoonlijk, ook schitterde door afwezigheid was schrijver-profeet Arnon Grunberg. Vanaf zijn berg in Madagascar had hij per postduif laten weten dat hij, samen met zijn 144-koppige gevolg, liederen zou zingen voor het zielenheil van A.F.Th. van der Heijden. “De ziel van collega Adri is immers doodziek”, aldus de immer bedeesde Grunberg na lezing van Van der Heijdens nieuwste boek ‘Breuklijn 0522’ (zowel het 84e deel van de Tandeloze Tijd als het 52e van Homo Duplex), het ruim 1800 pagina’s tellende 'meesterwerk' (dixit Arjan Peters) dat handelt over de moordaanslag op premier P.R. De Vries door Natalee van der Sloot in 2024, tegen de achtergrond van de aardbeving die in datzelfde jaar grote delen van Noord- en Zuid-Holland en Flevoland wegvaagde. Niks nieuws onder de zon dus. Het mag zo langzamerhand een traditie genoemd worden, Grunberg die voor het zielenheil van zijn ‘antichristje’ zingt.

Heleen van Royen

Samen met haar echtgenoot Ton arriveert boekenballaureaat Heleen van Royen iets te vroeg (de rode loper was nog niet eens uitgerold) bij de schouwburg.

Van der Heijden zelf was overigens de hele avond zeer in zijn nopjes, maar dat kan ook gelegen hebben aan de extra zuurflessen die hij toegediend had gekregen nadat Heleen van Royen bij binnenkomst spontaan bij hem op schoot was komen zitten. Bij Van Royen schoot hierdoor de heup uit de kom, wat tot algehele hilariteit leidde. Iedereen was het er over eens dat het door haar geschreven boekenweekgeschenk, getiteld ‘Een gerimpelde kut kan ook van verlangen branden’, een toonbeeld van goede smaak en diepgang was in een maatschappij die soms van normvervlakking aan elkaar lijkt te hangen. Bovendien bleek het Boekenweekgeschenk eindelijk weer eens aan te sluiten bij het thema van de Boekenweek: Heilig Vuur.

Jan Siebelink

Auteur Jan Siebelink beklaagt zich bij een verslaggever over zijn reeds lang geleden overleden hondje.

In het kader van dit thema had Freek de Jonge beloofd ‘nog eenmaal het heilig vuur te doen oplaaien’, door zichzelf op het podium in brand te steken. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar het leek er verdacht veel op dat dit vooruitzicht voor de opgelaten stemming zorgde die over de avond heerste. Men heeft het inmiddels wel gehad met Freek de Jonge. Iedereen hield de adem dan ook in toen Freek de Jonge het podium betrad. Als Cees Nooteboom niet zo luidruchtig had lopen snurken, had men een speld kunnen horen vallen. Zou de wereld dan eindelijk verlost worden van het eeuwige gezeur van De Jonge? Met hoge uithalen en een buitenproportioneel gevoel voor dramatiek begeleidde de inmiddels stokdove ‘komiek’ de bevende gang van zijn rechterhand naar zijn linkerbinnenzak, waarin een zakflaconnetje kerosine en een doosje lucifer zouden zitten. De teleurstelling was enorm toen De Jonge meldde dat hij het doosje lucifers kennelijk had laten liggen bij de crematie van zijn vrouw Hella, die een week daarvoor had plaatsgevonden. De performance eindigde ermee dat De Jonge aankondigde een vuurtje aan de 110-jarige Harry Mulisch te gaan vragen die, zoals bekend, inmiddels alleen nog maar uit een hoofd in een glazen wekpot bestaat en dientengevolge, bij gebrek aan ledematen, niet in staat is een lucifer af te strijken. Daar komt nog eens bij dat de heer Mulisch reeds lang geleden gestopt is met het roken van zijn pijp en daarom vermoedelijk helemaal geen lucifers bij zich had. Het enige komische van de hele happening was dat Freek de Jonge de rem van zijn fonkelnieuwe rollator nog niet wist te vinden en bij de gang naar de trap van het podium in de concertbak lazerde. Maar toen dat gebeurde was de zaal inmiddels grotendeels verlaten.

Cees Nooteboom.

Later zou Cees Nooteboom uitleggen dat hij het boekenweekthema verkeerd had verstaan. Wat hij dan in plaats van Heilig Vuur dacht dat het was, werd niet duidelijk.

Iedereen zat immers reeds in de foyer, of leefde zich uit op de dansvloer. Voor zover je daar bij een gezelschap waarvan de gemiddelde leeftijd 92 jaar bedraagt van kunt spreken. De avond verliep verder zonder noemenswaardige incidenten. Zoals de traditie dicteert, werd de complete inrichting van de Meppelse Schouwburg langzaam maar zeker kaal gestript. Wij zagen Cees Nooteboom met een gigantische kroonluchter op zijn schoot en een even zo grote grijns op zijn gezicht uit de schouwburg geduwd worden door zijn levensgezelin Sacha de Boer. Beau van Erven Dorens blèrde dat hij Albert Verlinde op zijn bek zou slaan, aangezien deze iets beledigends had gezegd over Van Erven Dorens beschamende optreden in het door hemzelf geschreven RTL Boulevard: The Musical. Het gebrek aan gefronste wenkbrauwen dat dit stukje drama opleverde had iets tragisch. De rest van de avond was Van Erven Dorens jankend boven de wc-pot te vinden.

Mensje van Keulen

Nobelprijswinnaar Mensje van Keulen in haar befaamde Harry Mulisch-imitatie.

Joost Zwagerman bleef bij DJ Vinkenoog maar om plaatjes van het lang vergeten, maar volgens de bebrilde schrijver zwaar onderschatte Twarres zeuren. Ergens had hij wel een punt, want de hele avond naar 'Everybody must get stoned' van de vorig jaar overleden Bob Dylan moeten luisteren was wel heel eentonig, ook al is het nog zo'n legendarische bootleg waarop je het gegrinnik van Beatles-poeet Alan Ginsberg kunt horen als je goed luistert. Twee politieagenten zorgden ervoor dat Leon de Winter niet binnen een straal van 30 meter tot Jessica Ellian-Durlacher kon naderen. De monumentale trap van de Meppelse schouwburg werd aan het eind van de avond uiteraard ingenomen door het hoofd van Harry Mulisch en zijn dierbaren. En Connie Palmen zoop en rookte weer dat het een aard had. In het getekende gelaat van de comateuze Hans van Mierlo was bijna een glimlach te ontdekken. Tot volgend jaar.