De voet van Peter Blok
Wat is hier aan de hand, zal een enkele trouwe lezer wellicht opmerken. Is mijn favoriete salonblog in een haatsite veranderd? Nog geen twee dagen geleden schold de Kaaiman de immer keurig gekapte directeur van het betaald voetbal uit voor weekendklootzak en nu zegt de heer Molovich, die ik juist altijd zo bewonderde om zijn vredelievende houding ten opzichte van alles en iedereen, meesterinterviewer Frénk van der Linden te haten. Wake up and smell the bierstront, zeg ik dan op mijn beurt. We leven in de jaren nul, het is tijd voor duidelijkheid.

De werkelijk trouwe lezer had natuurlijk reeds in de gaten dat de titel van bovenstaand stukje verwees naar een eerder geschrift van mijn hand, waarin ik erachter trachtte te komen hoe het kwam dat ik, zonder duidelijke redenen, een hekel had aan ligfietsers. Net zoals ligfietsers mij nooit persoonlijk leed hebben berokkend, heeft Frénk van der Linden mij nooit iets aangedaan. Tenminste, niks op de man af. Ik heb 'm nooit ontmoet, ik heb 'm nooit gesproken, ik heb nog nooit contact met 'm gehad, ik vermoed zelfs dat hij zich niet eens van mijn bestaan bewust is. Alhoewel de kans natuurlijk groot is dat hij hier terecht kwam toen hij weer eens zijn eigen naam googelde.

Frénk van der Linden 2

Interviewtechniek 32: veins interesse.

Net zoals bij ligfietsers, is mijn blinde haat voor Frénk van der Linde er vanaf het moment dat ik hem voor eerst zag. Het is een instinctieve haat. Ik denk werkelijk dat er geen enkele tijdsspanne bestaat tussen het moment dat ik Frénk van der Linde voor het eerst zag en het moment dat ik Frénk van der Linde begon te haten. Die momenten vallen volkomen samen. Niet dat ik me daar meteen bewust van was. Dat bewustzijn kwam een paar seconde later.

Ik vermoed dat dit te maken heeft met wat Harry Mulisch omgekeerd charisma heeft genoemd. Mensen die last hebben van omgekeerd charisma roepen uit het niets een soort wrevel bij anderen op, en die wrevel wordt alleen maar versterkt doordat de drager van het omgekeerd charisma zich niets van die wrevel aantrekt, maar er juist kracht uit put, want zich bevestigd ziet in zijn eigen uniciteit. De omgekeerd charismaticus ziet die wrevel als jaloezie, en gaat zich van de weeromstuit nog arroganter gedragen. Andere voorbeelden dan Harry Mulisch, Frénk van der Linden en ligfietsers zijn bijvoorbeeld Jeroen Krabbé, Mart Smeets en Arnon Grunberg. Van die laatste kan ik het overigens hebben, omdat die zichzelf ook haat. En omdat zijn arrogantie terecht is (volg de raad van de heer Gutfreund op, leest allen Omdat ik u begeer, dat van begin tot eind een zegen is voor de Nederlandse literatuur en de mensheid).

Net als ligfietsers ziet Frénk van der Linden zichzelf als verbetering van de mens. Hij is iets verder geëvolueerd dan de meesten van ons. Omdat niet iedereen dat ziet, is hij niet te beroerd om ons daar zo nu en dan op te wijzen. Zo heeft hij onlangs de pers opgezocht om bekend te maken dat hij jaren geleden door de AIVD werd geschaduwd. Hij liet desgewenst weten zeer 'pissed off' te zijn toen hij dit nieuws vernam. Het schijnt echter dat Frénk van der Linden al een jaar of vijf op de hoogte was van de schaduwpogingen. Vermoedelijk is hij dus ook al jaren ‘pissed off’. Naar de reden dat Frénk van der Linden dit nieuws naar buiten bracht, hebben wij te raden. Maar raden hoeft niet altijd moeilijk te zijn. Frénk van der Linden wilde gewoon even laten merken dat de AIVD (toen nog BVD) hem belangrijk genoeg achtte om te schaduwen.

Frénk van der Linden 7

Interviewtechniek 41: zuig, waar nodig.

Daarnaast vermoed ik dat het Frénk van der Linden is geweest die de term 'meesterinterviewer' met betrekking tot zichzelf in het leven heeft gebracht. Uit betrouwbare bron* heb ik vernomen dat Frénk van der Linden altijd de voorwaarde stelt dat hij ‘meesterinterviewer’ wordt genoemd als hij in het openbaar moet spreken. Zo werd hij in ieder geval ook genoemd in de promo’s van het televisieprogramma ’30 Hoog’, waarin meesterinterviewer Frénk van der Linden op verdieping dertig van de Mondriaantoren van te voren niet weet wie hij tegenover zich gaat krijgen. Als er maar vaak genoeg geroepen wordt dat Frénk van der Linden een meesterinterviewer is, dan gaan de mensen het geloven.

In diezelfde orde moet de uitspraak ‘er zijn 101 interviewtechnieken en ik ken ze allemaal’ gezien worden. Frénk van der Linden heeft dat kennelijk ooit een keer gezegd, en ik ben weinig interviews met hem tegengekomen waar die uitspraak niet wordt aangehaald. Desgevraagd bevestigt Frénk van der Linden maar al te graag dat hij inderdaad alle interviewtechnieken wel eens een keer heeft toegepast. Dat zal allemaal best, maar wat worden wij er wijzer van dat meesterinterviewer Frénk van der Linden alle 101 interviewtechnieken beheerst?

Frénk van der Linden 1

Interviewtechniek nummer 42: zuig, waar nodig, nog harder.

Niks, zo bleek toen ik het onlangs waagde om naar deze uitzending van 30 Hoog te kijken. Een knagend gevoel van gêne en wat opgekropte woede, dat was het enige overbleef na afloop. Gêne vanwege het exhibitionisme waartoe Frénk van der Linde (‘scherpzinnig maar fair, diepgravend met flair’ – slechts 3500 – 5000 euro) zijn gast wist te verleiden. En woede omdat ie er mee wegkwam. En zich op de koop toe bevestigd zag in zijn kwaliteiten. Voordat zijn gast de ruimte betrad, kreeg Frénk van der Linden de tijd om drie objecten te zien die met zijn gast te maken hadden. Een van die objecten was een paar krokodillenlederen laarzen. Het soort dat zelfs John Travolta in Saturday Night Fever als 'iets té' in de etalage zou hebben laten staan.

De kijker was getuige hoe Frénks nieuwsgierigheid naar zijn mysterieuze gast groeide. En daar kwam Peter Blok binnen, gevierd acteur (o.a. Cloaca, Pleidooi, Oud Geld) en man van gevierd scenarioschrijver Maria Goos (o.a. Cloaca, Pleidooi, Oud Geld). Frénk van der Linden gaf Peter Blok een hand en vertelde dat Chinezen een wijsheid hebben (interviewtechniek 12: overrompel de geïnterviewde met relevante kennis): “De spiegel van de ziel is niet het gezicht, maar de voet.” Frénk van der Linden vroeg Peter Blok om zijn schoenen en sokken uit te doen (interviewtechniek 65: vraag de geïnterviewde iets fysieks te doen, iets waar ie nooit op gerekend had). Om het wat minder ongemakkelijk te maken, zou ook Frénk van der Linden zijn schoenen en sokken uittrekken (interviewtechniek 43: wees solidair als het moet). En daar stonden ze even later, de meesterinterviewer en de meesteracteur, in de Mondriaantoren, 30 hoog, op blote voeten. Je wist niet wat je zag.

Peter Blok en Frenk van der Linden op blote voeten.

Interviewtechniek 54: raak de geïnterviewde aan.

In de twintig minuten die volgden, vlogen de overige 96 interviewtechnieken je om de oren. Je zag Frénk van der Linden genieten van zijn eigen meesterschap. En toen kwam daar het moment dat Frénk van der Linden een Groot Gevoelig Onderwerp wilden aansnijden. Eigenlijk probeerde hij daar de hele tijd op aan te sturen, door Peter Blok naar de scharniermomenten in zijn leven te vragen. Maar Peter Blok weigerde te vertellen wat Frénk van der Linde wilde weten. Uiteindelijk haalde hij interviewtechniek nummer 53 (formuleer de gevoelige vraag op zo’n manier, dat alleen de de geïnterviewde weet wat je vraagt) gecombineerd met interviewtechniek 82 (zeg dat je niet precies weet hoe je de vraag moet aansnijden) uit de kast.

Frénk van der Linden 3

Interviewtechniek 77: wees kleiner dan de geïnterviewde.

“En nu nog wat moeilijke vragen”, zei Frénk van der Linden. “Er is niet alleen Peter Blok. Er is ook nog Maria Goos. En in alle eerlijkheid weet ik niet zo goed hoe ik dit moet vragen... Maar wat gebeurde er met haar?”
“Kanker”, antwoordde Peter Blok, “tenminste, ik neem aan dat je daar op doelt.”
En daar doelde Frénk van der Linde inderdaad op. Eindelijk kon hij het interview naar een hoger plan tillen. De twee praatten ‘open en eerlijk’ over de ziekte van Peter Bloks vrouw. Het had al iets waar ik mij weinig raad mee wist. Frénk van der Linden vroeg dingen als: Kun je samen kanker hebben. Maar alles wat hiervoor plaatsvond, viel in het niet bij de vraag die Frénk van der Linden toen stelde. Ik zal ‘m even cursief en tussen twee witregels zetten, zodat u ‘m ten volle tot u kan laten doordringen. Dit vroeg Frénk van der Linden:

“Nog een hele gekke... en je geeft maar aan als dit te ver gaat of niet... Kun je, als je weet dat het lichaam van de ander niet gezond meer is... Kun je dan nog seks hebben?”

“O ja”, antwoordde Peter Blok alsof het doodnormale vraag was. Maar ik, zo kunt u zich wellicht voorstellen, zat op m’n bank te happen naar adem dat het niet normaal meer is. We herkennen hier vier van de 99 interviewtechnieken die naar het gewenste openhartige antwoord moesten leiden. Techniek nummer 58 (leid je confronterende vraag in met de waarschuwing dat het geen normale vraag is), techniek nummer 88 (geef de geïnterviewde een uitweg die hij, omdat je ‘m voorstel, vrijwel zeker niet zal nemen), techniek nummer 16 (stel je taboedoorbrekende, confronterende vraag alsof het iets is wat je altijd hebt willen weten, maar nooit iemand hebt durven vragen) en techniek nummer 76 (stel je taboedoorbrekende vraag quasinonchalant, alsof het eigenlijk een doodnormale vraag is).

Frénk van der Linden 6

Interviewtechniek 21: verklap de geïnterviewde een geheimpje.

De vraag doet openhartig aan, maar is uiteraard ronduit ranzig. Zoiets vraag je niet, zeker niet op nationale televisie. Frénk van der Linden denkt dat ie intiem bezig is, maar het is puur voyeurisme. En dat idee wordt versterkt als hij tussendoor opmerkt: ‘De fragaliteit van zo’n lichaam... daar zit je tóch anders aan.” Pervers mannetje dat het is. Frénk van der Linden schijnt al eens eerder een dergelijk trucje te hebben geflikt. En wel met mijn burgervader Job Cohen die, zoals wellicht bekend, een vrouw heeft die aan MS lijdt en dientengevolge in een rolstoel zit. Frénk van der Linden vroeg toen of de door de wol geverfde Job Cohen met hem op de grond wilde gaan liggen, waarna hij, starend naar de studiolampen, vroeg hoe het is om seks te hebben met een vrouw in een rolstoel. En Job Cohen schijnt daar nog op geantwoord te hebben ook.

Alsof ik dat verdomme wil weten. En alsof ik wil aanhoren hoe iemand daar ‘ongedwongen’ over vertelt. Het lijkt allemaal openhartig, het lijkt intiem, het lijkt taboedoorbrekend, maar het is gewoon onbehoorlijk, schaamteloos en exhibitionistisch. Alsof er niks privé meer mag zijn. Alsof niemand meer iets voor zichzelf mag houden. Alsof schaamteloosheid het hoogst haalbare is. Een ziekte van deze tijd. Ik wíl niet alles weten van mijn medemens, Frénk van der Linden. Ik wil dat er dingen achter gesloten deuren blijven. En als ik over dat soort zaken wil weten, dan is er vast wel een boek over geschreven door iemand die de tijd nam om over de formulering van zijn onthullingen na te denken. Ik wil geen mensen zien die daarover praten omdat ze door u voor het blok gezet zijn. Want, laten we eerlijk zijn, ze kunnen geen kant op dankzij die 101 interviewtechnieken van u. En u zegt wel dat u er geen kick van krijgt om mensen uitspraken te ontfutselen die ze niemand anders zouden toevertrouwen omdat –godzijdank- niemand anders ze stelt, maar u krijgt het wel, die kick. Ik zie het aan uw kop. Uw trots is uw Anne Frank, uw gretigheid verraadt haar.

Frénk van der Linden 5

Interviewtechiek 92: vraag naar 'de zin van het leven', naar het 'waarom'. Verzin kortom een Enorm Grote Vraag, een vraag waar geen zinnig mens antwoord op kan geven.

Het kan natuurlijk zijn dat zowel Peter Blok als Job Cohen het geen enkel probleem vindt om op dit soort vragen een antwoord te geven, maar ze hebben het niet alleen over zichzelf, ze hebben het ook over hun vrouw. En die vinden het wellicht verschrikkelijk dat hun man voor het oog der natie over hun intiemste momenten praat met iemand die het alleen maar vraagt om zijn eigen kunde te tonen. En zelfs als ook zij het prima vinden dat hun man met u over hun leven onder de lakens spreken, dan nog is het ongepast. Ook al beweert u het tegendeel, u interviewt nog steeds ter meerdere eer en glorie van uzelf. Wat u zichzelf ook probeert wijs te maken, u bent enkel en alleen geïnteresseerd in scoren. Uw interviews, meneer Van der Linden, zijn masturbatiesessies van een half uur. Wilt u die in het vervolg gewoon thuis doen? Achter gesloten deuren? Bedankt.

*De betrouwbare bron is mijn zwerende eksteroog, maar die zit er zelden naast.