Vannacht had ik een nachtmerrie, waarschijnlijk naar aanleiding van Obama’s statement dat hij niet meer zou roken in het Witte Huis. Ik droomde dat hij toch weer zou beginnen en dat hij rokend in slaap zou vallen en het Witte Huis zou afbranden. Net toen vervolgens de slavernij weer in ere was hersteld, werd ik gelukkig wakker.

Dit is niet mijn droom. Dit is een droom de Amerikaanse schrijver Tobias Wolff. Of tenminste, Tobias Wolff beweert in de NRC van vorige week dat het een droom van hem was. Want natuurlijk heeft hij dat niet echt gedroomd. Hij wilde gewoon een punt maken. Het punt dat de zweem van hoop en optimisme die wereldwijd rond Barack Obama hangt, ook zo weer kan vervliegen, als een wolk sigarettenrook in de wind. Dat mensen maar weinig nodig hebben om in hun oude, destructieve gewoontes te vervallen. Dat vooruitgang even broos is als beschaving. Zoiets. Vermoed ik. In ieder geval droomt geen mens zo afgetekend symbolisch als Wolff het hierboven doet voorkomen.

Ik droomde vannacht bijvoorbeeld dat mijn buurmeisje aanbelde of ik nog voetbalplaatjes over had en dat ik zei ‘jij komt helemaal niet voor die plaatjes, hè?’ Toen zij zei dat dat inderdaad niet zo was, vlogen we op de rug van een adelaar naar mijn oude basisschool waar ik een proefwerk moest maken waarvoor ik niet had geleerd, maar waarvan ik de antwoorden gelukkig kon afkijken bij mijn overleden oma, die naast me zat en deed alsof ze mijn broer was. Toen werd ik wakker.

Vreemd? Ja, maar niet vreemder dan normaal. Waarmee ik maar zeggen wil: de droom zoals die doorgaans in de kunsten wordt gebruikt is zelden het soort droom dat normale mensen ’s nachts produceren. Maar vertel dat maar eens aan de generaties schrijvers en cineasten die ons bedelven onder de droomsymboliek. En waarom? Uit luiheid, beste lezer. Het moet verdorie eens afgelopen zijn. Lees verder...

45 reacties »

Na het vrij fantastische Grip maakte Roel Wouters a.k.a. Xelor bovenstaande clip voor de Gert & Hermien van de psychedelische surfmuziek, zZz. U ziet twee geverfde hanen die met elkaar in gevecht gaan en zo een kunstwerk maken. De twee zijn aan elkaar gewaagd. Blauw deelt een paar rake pikken uit, Rood ook. Spectaculaire sprongen van Rood zo rond de 2:20, die het gevecht naar zijn hand lijkt te zetten. Maar dan draaien de rollen om. Wij lazen machteloze paniek in de ogen van Rood wanneer deze rond 2:37 van achteren wordt aangevallen. Voordat een van beide de genadeklap kan uitdelen worden de kemphanen uit elkaar gehaald. Eindstand onbeslist. Of wat vindt u? En als bonusvraag: kan dit eigenlijk wel? Maakt zZz misbruik van de aard van het haantje, of is dit slechts de natuur die, weliswaar geverfd, zijn werk doet?

14 reacties »

6 reacties »

Zo rond mijn achtste levensjaar, probeerde ik wel eens een deal te sluiten met God. Ik was nog niet zo lang daarvoor tot de conclusie gekomen dat God niet bestond, maar was daar nog niet helemaal zeker van. In ruil voor een door mij bepaald teken zou ik mijn atheïsme inruilen voor onvoorwaardelijk geloof. Wat ik van God vroeg grensde altijd aan het onmogelijke, maar, zo redeneerde ik, dat is wel het minste wat je mag vragen van iemand voor wie niets onmogelijk is. “Laat het sneeuwen”, zei ik bijvoorbeeld tegen God terwijl buiten de mussen van het dak vielen, “en ik geloof in U.” Het mag geen verbazing wekken dat ik gewoon kon blijven vasthouden aan een geloof in een opperwezenloos universum. En dat doe ik nog steeds. De reden van mijn bestaan is volstrekt arbitrair, het leven heeft geen zin, na mijn dood leef ik hooguit nog een tijdje voort in herinneringen en persoonlijke eeuwigheid treft men enkel aan in het moment dat, eenmaal gebeurd, nooit meer niet kan gebeuren. Ik vind dat geruststellende gedachten. Lees verder...

60 reacties »

Geen reacties »

© 2009 Wouter Diesveld

7 reacties »

5 reacties »

12 reacties »

Nu het hier toch Blitzrecensie Freitag is en onze lieve, moedige lezers geen zin lijken te hebben hun mening met ons te delen, kan ik maar beter even van de gelegenheid gebruikmaken om hier een bekentenis te doen: ik heb genoten van Valkyrie, het Tom Cruise-vehikel waarin de profeet van de Scientology de Duitse generaal Von Stauffenberg speelt (of beter gezegd: is), die een aanslag op Hitler pleegde, wat jammerlijk mislukte met het hoofd in de strop als gevolg. Dat deze uitkomst al vanaf het begin vaststaat, vormde geen belemmering voor deze jongen om langdurig zodanig op de punt van zijn bioscoopstoel te raken dat hij er tweemaal vanaf viel. Dat ik enigszins gammel was dankzij een nukkige kater was hier ongetwijfeld debet aan, maar toch. Ik bedoel maar. Wat bedoel ik dan? Nou, dat ik Valkyrie dus zeer spannend vermaak van de bovenste plank vond. Lees verder...

22 reacties »

Het was vanaf het begin een slecht idee om Trainspotting te kijken terwijl iedereen op school net interesse begon te krijgen in drugs. Bij elke joint zag ik vervolgens een baby over het plafond kruipen. De nieuwe film van Danny Boyle gaat over India en Robert ten Brink. Vergeet de kruipende baby en de vele miskleunen van Danny Boyle die volgden. Nu is er wel reden om naar de bioscoop te gaan: Slumdog Millionaire is schokkend, snel, stoer, leip, lief, vrolijk en triest. Allemaal tegelijk.

Jamal Malik staat op het punt om miljoenen rupees te winnen in de Indiase variant van Weekend Miljonairs. Voor de laatste vraag wordt hij door een aantal mannen meegenomen en met Jack Bauer methoden ondervraagd. Hoe komt het dat hij alles goed heeft, terwijl niemand verder komt dan 15.000 rupees? Boyle stelt ons de vraag, is Malik een genie, speelt hij vals, heeft hij geluk of staat het gewoon in de sterren geschreven? Tijdens het overhoor zien wij de geschiedenis van Malik in een soort combinatie van een sprookje, een politieke klacht, een Bollywood film en een scherp gemonteerde Hollywoord blockbuster. En aan het einde snappen wij waarom Malik zoveel weet. Het gaat zo snel dat je geen idee hebt wat je overkomt.

Blitzadvies? Ga dat zien, want hij verdient het zondag de oscar voor beste film te winnen.

20 reacties »