Geen reacties »

De FIRST! is binnen »

"Het voelt misschien groot, maar het hoort er gewoon."

Wat bedoelt onze excellentie met deze zin? En bij welke gelegenheid zei hij dit? Voor het goede antwoord ligt er een Redactionele Mars® klaar.

20 reacties »

Als er iets als een grote Sinterklaas-hit bestaat dan is dat dit jaar Wreck this journal. Afgelopen week liep ik vol goede moed de American Bookstore in om een willekeurig boek met een glimmende kaft te kopen, toen ik overlopen werd door een kudde hitsige gymnasiummeisjes die allen op weg waren naar de nieuwe levering van Wreck this Journal. Er was gewoon een doos neergeplempt om aan alle verzoeken te voldoen.

Wreck this journal is een boek van Keri Smith voor adolescente poezie-album fanaten, zoals ik. Het boek staat vol met spelletjes en opdrachten om de uiterlijke verschijning zo veel mogelijk toe te takelen. Uiteindelijk moet het lijken op een dagboek uit de 17e eeuw dat net is komen aanspoelen na jaren lang aangetast te zijn door de brute krachten van de natuur. Je moet bladzijden inkleuren, inprikken met je pen en met koffie beschilderen. Je moet er overheen pissen, het van 20 etage’s naar beneden gooien, George Bush erin laten bijten en het door een Egyptenaar laten mummificeren. Alles moet kapot.

Ik ben altijd erg zuinig op mijn boeken. Zelfs mijn drie versies van Chaos en Rumour van Joost Zwagerman die ik gratis bij danoontje kreeg staan nog glimmend op de plank. Dit boek dient vanaf het eerste moment kapot gemaakt te worden. Het helpt je buiten de kaders te denken; kapot te maken wat je lief is; je fundamenten te herzien; je verlatingsangst te overwinnen; je wereldbeeld te veranderen en je mojo te verbeteren. Wreck this journal is de Hummer van de literatuur. Laat het je smaken.

6 reacties »

Twee weken geleden schreef ik over de putsch van Wouter Bos binnen de PvdA. Vogelaar weggestuurd, en een ruk naar rechts in het integratiedebat. Nadat ik mijn stukkie – toen nog via MeneerTim- de blogosfeer ingeslingerd had, begon ik opeens te twijfelen. Het kwam door een artikeltje dat ik las over een onderzoeker uit Berlijn, meneer Koopmans. Hij had uitgevonden dat Nederland nog steeds in de multicultitop van Europa staat, ondanks een jaar of vier Rita Verdonk, doordat veel wetten zich buitengewoon moeilijk laten veranderen.
Ik las het aantal onveranderbare wetten en regels, en ik dacht: als er eigenlijk niets te veranderen valt, is het ook lastig om het daar over oneens te zijn. Zou Wouter Bos dan toch gewoon gelijk hebben en zou mevrouw Vogelaar niets meer dan een incompetente mevrouw zijn geweest? Heel even geloofde ik het: ik besloot de sociaaldemocraten maar eens in de gaten te houden.

17 reacties »

Joris Ivens. Wat Riefenstahl was voor het positieve zelfbeeld van Duitsland in het interbellum (en later voor blote negers) was Ivens graag geweest voor de Verworpenen der Aarde. Lange tijd werd de filmmaker verguisd vanwege zijn communistische en totalitaire sympathieën, maar in de Nederlandse filmwereld geldt hij toch alweer een tijdje vooral als de vader van de Nederlandse documentaire-scene en een groot internationaal filmer; een 'wereldcineast'.

Niets is echter minder waar. Ivens had beter naar Frank Boeijen kunnen luisteren en die wereld gelaten voor wat hij was. Twee films uit zijn Amerikaanse periode staven dit: Het prutswerk The Spanish Earth en het onverdraagbare The Four Hundred Million. Beide films heb ik natuurlijk gezien, dat spreekt vanzelf. Ja, op het IDFA ja, nou en? Iemand moet die Amsterdammers toch het gevoel geven dat 'het' bij hen in de stad gebeurt?

Lees verder...

22 reacties »

Close-up van een molen met stilstaande wieken. Op de geluidsband klinkt het gepiep van iets wat scharniert maar niet goed geolied is. De camera zoomt uit. De molen met stilstaande wieken staat even trots als treurig in het Nederlandse polderlandschap. De boodschap van het shot waarmee cineast Geert Wilders zijn nieuwste film opent is duidelijk: Nederland bestaat nog wel, maar het werkt niet meer. In de verte rijden auto's over een A-zoveel, een paar honderd meter van de stilte waarin wij ons bevinden. En dan zien we ze in hun bootje zitten en weten we meteen waar het gepiep vandaan komt. Geert Wilders en zijn roomblanke dochter Fleur Agema zijn rustig aan het roeien. Met de riemen die ze hebben. En tegen de stroom in. Het is een armoedig roeibootje waarmee ze het gevecht tegen de elementen moeten zien te overwinnen. Het gaat niet snel, en soms roeit Geert iets harder dan Fleur en soms roeit Fleur iets harder dan Geert. Dan wijken ze iets van hun koers af, maar nooit zover dat het niet te corrigeren valt. Het belangrijkste is dat ze vooruit gaan. Piepend voorwaarts! Lees verder...

16 reacties »

4 reacties »

Geen reacties »

In de vorige aflevering van Benno & Juul heb ik proberen uit te leggen waarom ik enige moeite had met de wijze waarop Oranje-historicus Cees Fasseur, in samenwerking met De Volkskrant van Bernhards surrogaatzoon Pieter Broertjes, wijlen Z.K. Prins Bernhard zur Lippe-Biesterfeld als redder des vaderlands wenste af te schilderen en daarmee weinig oog had voor het leed dat Bernhard Juliana had aangedaan. In deze aflevering hoop ik een soort van antwoord te geven op de vraag die zo adequaat gesteld werd door onze zeer gewaardeerde reageerheer Cole: “Hoe was het mogelijk dat een zo intelligente en zelfstandige vrouw als Juliana zo volledig in de ban raakte van een vrouwelijke charlatan die haar ‘doorgevingen’ ontving van een overleden, homofiele, Veluwse kippenfokker die van elke kip een horoscoop trok?” Lees verder...

41 reacties »