Dood van een president
Turboprima, Politisches Tier, Filmpje woensdag 31 januari 2007 9:11 pm
Van onze man in het donker, die zich inmiddels niet meer in Rotterdam bevindt waar het IFFR bezig is, maar die daar wel een film heeft gezien waarover het volgende stukje gaat:
"I think it's despicable. I think it's absolutely outrageous. That anyone would even attempt to profit on such a horrible scenario makes me sick." Aldus de vrouw die binnenkort een gooi hoopt te doen naar het voorzittersschap van de Vereniging van Amerika (VVA), Hillary Clinton. En wat vond zij dan wel zo despicable, outrageous en ziekmakend? Een film. Meer bepaald: D.O.A.P. Oftewel: Death of a President, een hypothetische documentaire over de moord op president George W. Bush.
Vandaag (maandag) ben ik mijn laatste dag ingegaan van mijn driedaagse filmmarathon. Bij aanvang van dit schrijven begint over een kleine drie kwartier wat wellicht de beste film van het jaar gaat worden, te weten 
De VPRO was het ooit. Het was de progressieve omroep van de cultuur en wetenschap, van toekomst en diepgang. Gevormd door de flowerpower generatie en ontdaan van de gereformeerde erfenis. Het was een omroep die door subsidies kon blijven bestaan, omdat het aanbod nou eenmaal hoogdrempelig was. Als het aan de massa had gelegen was de VPRO al lang weggeveegd. Het ging niet om de kijkcijfers, maar om de bekoring van de enkeling. De evolutie zou er korte metten mee hebben gemaakt, maar de overheid en een schaars groepje intellectuelen beschermde de omroep. De VPRO was voor de Nederlandse bohémiens. De bohémiens van de jaren 60. Toen, maar nu nog steeds.
Waarschijnlijk beleven we vanavond een primeur op Panzerfaust. De famile Peeters uit Groesbeek, Gelderland, komt uit de kast en staat ons een kijkje in de keuken van het familiegebeuren toe. Deze trotse Gelderse familie is op vakantie op Isla Margarita en heeft eigenlijk nog niet veel gedaan op het eiland. Dochter Marije zont het liefst topless op het strand als er niemand is, maar aangezien er altijd wel iemand is, doet ze dat nooit. De zonen vermaken elkaar met puberale etterende grapjes en tsja de ouders zien in hun huwelijk alleen nog onverschilligheid en botvieren dat maar al te graag op de kinders. Ten tijde van de dialoog is het gehele gezin in het huisje en verdoen ze de tijd met elkaar. Ergens in de zomer van 2003: