Koningin Beatrix keek naar de vlaai. Er was één punt uit. Dat zat nu in de maag van Emile Roemer. “Oeh, dat sla ik niet af, majesteit,” had hij gezegd toen ze hem vroeg of hij wellicht een stukje wilde. Waarna de lakei de punt afsneed en deze aan Roemer overhandigde. Hij schrokte het naar binnen alsof hij in geen jaren gegeten had. Beatrix had er met een mengeling van afschuw en bewondering naar zitten kijken. Je bent een man van het volk of je bent het niet.

Gisteren had ze de vlaai gekregen. Van de jarige Geert Wilders. “Aangezien het vandaag mijn verjaardag is, leek het mij gepast om te tracteren. Alstublieft, majesteit.” Met welke woorden hij de vlaai overhandigde aan de lakei. Zoals het heurde. “Wilt u een stukje?” vroeg Beatrix. “Nee, dank u, majesteit, ik moet aan mijn lijn denken.” Hij klopte op zijn buik. Er mocht inderdaad wel wat af, zag ze nu. Wilders had net zo’n vadsige kop als haar zoon. “Wie weinig bewegingsvrijheid heeft, beweegt ook weinig,” zei Wilders. Dat zei haar zoon ook altijd.

Cohen had nurks gegromd terwijl hij over de vlaai gebogen stond met zijn lange lichaam. Hij had zich omgedraaid en “ter zake nu” gezegd. “Wat raadt u ons aan,” zei Beatrix. Cohen meende dat de VVD nu wel lang genoeg het voortouw had genomen. De wens van Rutte om een regeerakkoord te schrijven, was logisch, maar zou niet gehonoreerd mogen worden. De VVD had mogen openen. Tot drie keer toe. En tot drie keer toe moesten de stenen weer teruggezet worden. Eigenlijk was de PvdA nu aan zet. Maar in het kader van de algehele ontevredenheid bij een substantieel deel van de bevolking, was Cohen bereid om dan maar samen met de VVD een openingszet te doen. “Ik wist niet dat u van schaken hield,” had Beatrix gezegd. “Doe ik ook niet,” zei Cohen, “ik haat het.”

“Nee dank u,” had Rutte gezegd toen ze hem de vlaai aanbood. “Ik eet pas iets van Wilders als wij een akkoord hebben.” De eerste keer dat hij hier was, stond hij te trillen van de zenuwen. Hij kon maar ternauwernood de thee in zijn kopje houden. Maar nu zat hij hier zelfverzekerd, de benen over elkaar. Klink was weg. Dit was een unieke mogelijkheid om tot een rechts akkoord te komen. Wat er al op papier stond, daar zou rechts Nederland zijn vingers bij aflikken. Hij had het weer gezegd. Precies zoals hij het in de persconferentie had gezegd, afgelopen vrijdag. Beatrix had zin om de rijstevlaai in Rutte’s gezicht te smijten en “lik dit maar af” tegen hem te schreeuwen.

“Rijstevlaai, daar ben ik dol op,” had Maxime Verhagen gezegd. “Van de heer Wilders gekregen,” had Beatrix gezegd. “Jammer dat ik net gegeten heb,” zei Verhagen. Zijn gezicht plooide zich van vrolijk naar ernstig. Het hoofd een tikje schuin. De wenkbrauwen licht naar beneden wijzend. De mondhoeken naar beneden. “Klopte het, wat Klink schreef,” vroeg Beatrix. “Ik kon mij er niet in herkennen,” zei Verhagen. “Maar klopte het?” vroeg Beatrix. “Klink is een idealist,” zei Verhagen, “ik een pragmaticus. Ik weet wat het doel is. Dat doel dient bereikt te worden. Klink hecht alle belang aan de weg ernaartoe. Ik heb geprobeerd die weg voor hem te effenen. Maar hij blijft te bang om zijn been te breken op oneffenheden. Ik kijk naar de horizon en zie een prima begaanbare weg. Klink kijkt naar beneden en ziet wat stenen los zitten. Ik hoop dat u ook naar de horizon wilt kijken.”

De anderen hadden de vlaai ook laten staan. Alexander Pechtold hield niet van vlaai. Marianne Thieme meende dat door de vlaaiindustrie de korenwolf met uitsterving bedreigd wordt. Rouvoet had vriendelijk gezegd dat hij niet best in de buik was. Aan die nieuwe van de SGP had ze het niet gevraagd. Die jongens eten hooguit een droog mariakaakje bij de thee. Femke Halsema lachte hard en grinnikte iets over de vlaaibaarheidsfactor van Geert. En Opstelten had “vriendelijk bedankt, maar ik heb zojuist een croquette gegeten.”

De vlaai zag er smakelijker uit dan hij ongetwijfeld was. Ze hield er niet van, van rijstevlaai. Die korrelige weeïgheid. Bij elk werkbezoek aan Limburg kreeg ze er een paar. Sinds halverwege de jaren ’90 had ze er geen meer gegeten. Willem-Alexander at ze meestal op. De bakker had een kroontje van slagroom gemaakt. Beatrix stopte haar vinger in de vlaai, haalde haar vinger door de vlaai en stopte de vinger met vlaai in haar mond.

Niet slecht.

© 2010 Wouter Diesveld

De Cock met C-O-C-K stapte over de drempel van de villa in Medemblik. Een eenvoudig, licht melancholisch mondharmonicadeuntje drong zijn oren binnen. De Cock bleef staan. Hij keek met zijn hoofd schuin, zonder echt ergens naar te kijken. Vledder probeerde de blik van De Cock te volgen en zag niets dan een houten plafondbalk waaraan twee spotjes bevestigd zaten die aan het branden waren terwijl het volop dag was.
“Vreemd”, zei Vledder.
“Wat is vreemd?”, vroeg De Cock. Hij nam zijn hoed af.
“Die spotjes zijn aan terwijl het dag is”, zei Vledder.
“Welke spotjes”, vroeg De Cock.
“Die spotjes aan die balk.” Vledder wees naar boven. De Cock probeerde een denkbeeldige lijn te trekken van Vledders arm naar het plafond. Hij zag niks behalve wit pleisterwerk.
“Praat geen onzin”, zei De Cock, “vertel me liever van wie die muziek is.”
“Welke muziek?”, vroeg Vledder.
“Die mondharmonica die de hele tijd datzelfde deuntje speelt.”
“Ik hoor niks.” Vledder keek als iemand die op het punt staat te niezen.
De Cock gaf met zijn hand de maat aan. “Pom pom tie dom. Pom pom tie dom. Ta da da die da doe da. Et cetera. Een klein walsje. Driekwartsmaat.”
“Hmm.” Vledder wreef met zijn vingers langs zijn kin. “Het klinkt als iets van Toots Thielemans”
“Good old Toots”, zei De Cock. “Daar heb ik niet zoveel mee. Hij heeft met de groten der aarde gespeeld, maar het blijft altijd een soort van kindermuziek. Alsof hij voor spek en bonen mee mag doen. Ze laten hem maar, omdat het zo’n lieve jongen is. Maar welke gek heeft dit eigenlijk op gezet? En waar zijn we? Waar is het lijk?”
De Cock en Vledder stapten over een politielint. Windjes zat in het brede raamkozijn met een blokkentreintje te spelen. Van Vleuten stond voorover gebukt en keek door zijn eigen benen naar een enorme spiegel.
“Van Vleuten”, zei De Cock geïrriteerd, “waar ben je in godsnaam mee bezig?”
“Ik weet het niet”, zei Van Vleuten, “maar m’n spiegelbeeld is verdwenen.”
“Waar is het lijk, Van Vleuten?” De Cock klonk kwaad.
“Er is geen lijk”, zei Van Vleuten.
“Maar wat doe ik hier dan? Wat doen jullie hier? Wat doet dat politielint hier? En waarom zit Windjes met blokken te spelen?”
“Ik weet het echt niet, inspecteur. Ik heb ook geen flauw idee hoe ik hier terechtgekomen ben. Het lijkt wel alsof ik hier zonder voorgeschiedenis zit.”
“Nu je het zo zegt...” Vledder deed zijn vinger omhoog. Alsof hij de wind wilde meten. “Ik kan mij eerlijk gezegd ook niks herinneren van de momenten voordat ik in dit huis stond. Ik weet alleen dat we hier geacht worden te zijn.”
In zijn ooghoeken zag De Cock hoe Windjes met een schemerlamp probeerde te dansen.
De Cock geef Vledder een net te harde klap op zijn wang. “Praat geen onzin, Vledder. De vraag is: waar is het lichaam? We hebben een moordzaak, maar geen dode.”
“En we hebben Toots Thielemans op de mondharmonica”, zei Vledder.

In een benzinestation van oliemaatschappij Shell (waar zowel De Cock als Vledder een gehaktstaaf naar binnen werkte, waarover Vledder wist te melden dat het vlees voor het grootste gedeelte uit koeienuiers bestond, informatie die tot gevolg had dat bij De Cock de gehakstaaf, samen met de sloot koffie die hij die ochtend had gedronken, via de omgekeerde weg weer naar buiten kwam, zo op de nieuwe spijkerblouse van Vledder, die dat helemaal niet leek op te merken) kocht De Cock een cd met het verzamelde werk van Toots Thielemans. Bij de kassa rekende De Cock af met zijn politiepenning.

Bureau Wamoestraat, rond een uur of drie in de middag
De Cock kreeg een uitbrander van Buitendam. Of het geld hem soms tussen de tenen groeide? Wist hij wel wat zo’n Best of Toots kostte?
“Ja”, zei De Cock stoïcijns, “twaalf euro vijfennegentig.”
“Dertien euro vijfennegentig”, zei Buitendam, “jullie stadsjongens interesseert het allemaal geen ene mallemoer hoeveel zoiets kost. En dan ook nog gehaktstaven eten die net zijn uitgekotst. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, kom je melden dat je niks onderzocht hebt in Medemblik.”
“Weet u wat u kan”, vroeg De Cock.
“Nou?”, zei Buitendam.
“U kunt uw verschrompelde zak eraf snijden en deze aan kleine meisjes verkopen als gedroogde pruimen.”
“De Cock, d’r uit”, schreeuwde Buitendam. Achterwaarts liep De Cock het kantoor van Buitendam uit. Hij groette ironisch beleefd, middels een korte buiging en een zwierige zwaai met zijn hoed die hij vervolgens in één vloeiende op zijn bebrilde hoofd zette.

Café Lowietje, klokslag 16.00 uur in de middag
De Cock dronk een ouwe klare, Vledder een priklimonade van het merk Coca Cola. Zwijgend staarden de twee helden naar het televisiescherm waarop net het journaal begon. “Goedemiddag”, zei de jongeman. “In Alkmaar is misdaadschrijver en oud-politieagent Appie Baantjer overleden.”
“Baantjer”, mompelde De Cock. De naam deed een belletje rinkelen. Ergens, in een verre uithoek van zijn geheugen.
“Baantjer was de geestelijk vader van rechercheur De Cock. Met C-O-C-K.”
De Cock verlikte zich in zijn ouwe klare. Een minutenlange hoestbui maakte het onmogelijk de rest van het journaal-item te beluisteren.

De Zeedijk, rond 22.00 uur
De Cock waggelde door de straat. Hij was niet meer naar het bureau gegaan. Hij was met Vledder bij Lowietje blijven drinken. Hij had een stuk of twaalf ouwe klares naar binnen gemikt. Ze hadden weinig tegen elkaar gezegd. Ze waren naar Nam Kee geweest. Ze hadden zwijgend een nummertje 468 naar binnen geslurpt. Ze hadden bier gedronken. Ze hadden het er niet meer over gehad, maar ze wisten het allebei: wij zijn fictief. Ons bestaan is bedacht door een man die de dag ervoor was overleden. De villa in Medemblik was zijn woning geweest. De man was niet vermoord, hij was gestorven na een kort ziektebed. Nu het brein van hun schepper tot stilstand was gekomen, zouden zij ook tot stilstand komen. Het was nog een wonder dat zij hier, in Nam Kee, een nummertje 468 naar binnen slurpte. Zou dit het laatste verhaal zijn dat Baantjer had geschreven? Misschien schreef hij het wel op de dag van zijn overlijden. Vandaar dat Windjes en Van Vleuten zich zo raar hadden gedragen. Vledder keek wezenloos voor zich uit. Na Nam Kee waren ze elk hun eigen weg gegaan. Met een eenvoudige handdruk hadden ze afscheid van elkaar genomen. Wellicht was het de laatste keer dat ze elkaar zagen. De Cock zwierf door de rosse buurt. Niemand leek hem te herkennen. Hij herkende niemand. Alle gezichten kwamen hem onbekend voor. Het waren eigenaardige gezichten. Kwaadaardig. Duister. Ze hadden weinig goeds in de zin. Het weer was guur. Herfst in augustus. Regen als zweepslagen. De Cock dook diep in zijn kraag en liep richting de Oude Kerk.

Rooie Miesje, rond middernacht
“Ik sta erop.” De Cock haalde zijn portemonnee uit de binnenzak van zijn jas die over de stoel hing.
“Het geeft niet lieverd. Het overkomt al m’n klanten, bewaar maar voor de volgende keer.”
“Hoe weet ik nu of er een volgende keer komt? Ik weet niets meer?”
Rooie Miesje streelde de haren van De Cock. “Het is ook zo verwarrend allemaal.”
“Zeg dat wel.” De Cock zuchtte, zoals hij nog nooit had gezucht. “Maar ik besta toch? Je ziet toch dat ik besta?”
“Tuurlijk, lieverd”, zei Rooie Miesje. Ze legde de hand van De Cock op haar linkerborst.
“Maar mijn schepper is dood, Mies. En als mijn schepper dood is, waarom ben ik er dan nog?”
“Ik weet het niet, lieverd. Niemand weet dat. Dat is het raadsel van het bestaan. Maar ik ben hier. En jij bent hier. Meer hoef ik niet te weten.”
De Cock met C-O-C-K legde zijn hoofd op de borst van Rooie Miesje en luisterde naar haar hartslag. Dat klopte. Overduidelijk. Hij legde zijn hand op zijn eigen hart. Ook dat klopte. En ineens besefte hij het. Ik ben vrij. Ik kan doen en laten wat ik wil. De Cock haalde diep adem door zijn neus. De bedompte lucht in het peeskamertje drong zijn neus binnen en vloog richting zijn hersenen om als een soort frisse berglucht geïnterpreteerd te worden. De zuurstofinjectie schoot als een komeet door zijn lichaam. Al zijn aderen werden gezuiverd. Zijn vingertoppen tintelden. Ik leef, dacht De Cock. Ik ben hier en ik ben nu. Ik ben. De regen geselde het raam van Rooie Miesje. Heel in de verte klonk die mondharmonica. Het geluid leek van hem weg te zeilen.

© 2010 Wouter Diesveld

Het haar glad gegeld, de glimlach altijd vriendelijk afwijzend, geliefd bij weinigen, gevreesd door de weinigen van de PvdA: als Holland nog een politicus heeft met een masterplan, nog een politicus die door zijn gladheid de loop der dingen weet te draaien, dan moet het wel Maxime Verhagen zijn. Toch?

Rechts Nederland schijnt Maxime in ieder geval wel te mogen. Elsevier columnist Syp Wynia ziet in Maxime een briljante acrobaat, die het CDA weer aan de macht brengt. Ook Hans Wiegel is vol lof, maar die ziet dan weer een pokeraar in Maxime. Eigenlijk vindt iedereen hetzelfde van Maxime, want in de linksige Volkskrant wordt Verhagen neergezet als ‘transformagiër’, een begrip dat kennelijk uit de Harry Potterboeken stamt. Het gaat hier om een bijzonder talent: Verhagen kan zich altijd voordoen zoals hij wil. De auteur ziet dit echter vooral als een slechte eigenschap. Verhagen heeft moraal noch ruggengraat, is de centrale boodschap. Maar dus wel een bijzonder talent.

Magiërs, acrobaten en pokeraars. Omdat ik nooit heb opgelet bij de lessen Nederlands, weet ik niet of het hier nu ook nog om hyperbolen gaat of om een simpele metafoor, maar probleem blijft dat we door deze vergelijkingen wel weten wat een acrobaat kan – goed koorddansen-, wat een pokeraar kan –goed kaarten-, en wat een transformagiër is, maar dat we nog zo verdomde weinig weten over Maxime Verhagen. Kennelijk willen de heren columnisten ons laten weten dat Verhagen een briljant politicus is. Daarvoor geven ze als reden de wijze waarop hij opereert tijdens de formatie en het mogelijke minderheidskabinet dat tot stand komt. Maar die reden is nogal vreemd, want we weten de uitkomst van de formatie nog helemaal niet, dus kunnen we ook niet zeggen wie veel of weinig heeft gewonnen tijdens de formatie.

Het lijkt er op, dat de heren columnisten en duiders met hun metaforen hun cirkelredenering willen verdoezelen. Ze stellen immers dat Maxime briljant is, doordat ze hem een ‘zekere uitkomst’ toedichten. En die uitkomst lijkt hen zo zeker, omdat Maxime Verhagen heus wel weet wat hij doet. Hij is immers briljant. Dat Verhagen misschien puur op bluf speelt, en er dus een paar columnisten nodig zijn die laten zien dat Keizer Maxime geen kleren aan heeft, lijkt nauwelijks een optie.

Syp Wynia is de trouwste Verhagen-adept. Toen de regering-Balkenende IV in februari viel over de missie in Uruzgan, mocht hij de wereld in vijf minuten duiden bij het programma Buitenhof. Wynia was helder: de briljante strateeg Maxime Verhagen had het spel heel slim gespeeld. Hij had in september aan Amerika beloofd bij de VN, dat Nederland in Uruzgan zou blijven. Hierdoor zette hij de PvdA voor het blok en wist hij nieuwe verkiezingen af te dwingen. Die domme Wouter Bos, aldus Wynia op 21 februari, was in de fuik van Maxime gezwommen en hij dacht er nog beter van te worden ook.

Kennelijk kan Maxime ook goed vissen. Maar wat heeft zijn vorige truc – zijn inderdaad premature aankondiging in de VS, dat Nederland in Uruzgan zou blijven- Verhagen opgeleverd?
Het beschadigde Nederland en hemzelf als minister, omdat hij internationaal iets beloofde wat hij niet waar kon maken.
Zijn partij verloor de helft van haar zetels bij de parlementsverkiezingen, haar partijleider en haar voorzitter. Het politieke Zuiden, waar Verhagen toch zijn heimat heeft, ging ook voor haar verloren.

Waarom blijven de columnisten dan toch vasthouden aan het idee van Verhagen als briljante strateeg?

Omdat we zonder het narratief van de botsing der personen en de briljante manipulator helemaal niets meer van onze politiek begrijpen?

© 2010 Wouter Diesveld

Even later
- Ssssst. Hij slaapt.
- Mooi zo.
- Wat zei de zuster?
- Dat hij waarschijnlijk oorontsteking heeft als hij zo hard aan het huilen is. Hebben wij nog van die neusspray in huis?
- Nee, niet meer. Wat doe je?
- O niks. Ik kijk naar die vlekjes in zijn oor.
- Heeft ie de zesde ziekte?
- Waarschijnlijk niet. Wat vind jij: als ik op zo’n vlekje druk, gaat ie dan weg?
- Ik kan het vlekje niet zien als jij erop drukt.
- Nee, ik ook niet. Maar het zijn geen vlekjes hè. Het zijn meer pukkeltjes.
- Nou, je kunt het wel vlekjes noemen hoor. Waar wijst het dan op?
- O, niks. Het kan op onderhuidse puntbloedingen wijzen. Maar die zijn heel zeldzaam.
- En waar wijst dat dan op?
- Waarschijnlijk zijn het gewoon muggenbulten.
- Maar waar kan zo’n puntbloeding dan op wijzen?
- Dat is heel zeldzaam. Maar het kan op hersenvliesontsteking wijzen. Maar volgens mij kun je ze gewoon wegdrukken. Hier, als ik er zo op druk, zijn ze toch weg?
- Ik weet het niet hoor. Ik kan ze niet zien als je er op drukt.
- Volgens mij zijn het gewoon muggenbulten. Niks om ons zorgen over te maken.

In de wachtkamer
- Hebben jullie afspraak gemaakt, ik zie jullie al zo lang wachten?
- Wij hebben ons bij de balie aangemeld.
- Maar ik zie jullie hele tijd hier wachten en allemaal andere mensen die later binnenkomen, worden eerder geholpen. Jullie komen wel voor dokter?
- We zitten hier niet voor de gezelligheid.
- Ik zal even vragen bij assistente.

Bij de dokter
- Excuses dat u moest wachten. Bij mij in praktijk nooit iemand wachten. Iemand had aangeklikt en toen niet weggeklikt. Maar wat is probleem?
- Tja. We schamen ons eigenlijk een beetje.
- Schamen nergens voor nodig.
- HADAT!!
- Wel. Hij heeft al sinds vrijdag een beetje koorts. Vanochtend was het wel gedaald, maar hij was hangerig en ging om 13.00 uur ineens twee uur slapen, terwijl hij dat normaal nooit zo lang doet overdag, maar toen werd hij huilend wakker en had hij verlaging en bleef hij maar huilen, dus toen zijn we hierheen gekomen, maar toen heeft hij op de weg hiernaartoe de hele tijd in zijn wagentje geslapen en toen hij hier in de wachtkamer wakker werd, was hij ineens ontzettend vrolijk en heeft hij de hele tijd enthousiast gespeeld.
- HADAT!!!
- We schaamden ons een beetje en zijn toen in een hoekje gaan zitten zodat niemand kon zien hoe onziek hij was.
- Maar we waren thuis echt ongerust.
- Want hij huilde zo hard. Ik had met een van uw assistentes gebeld en zij zei dat het misschien oorontsteking was, en ik vertelde haar van wat vlekjes in zijn oor en toen vertelde ze over puntbloedingen die niet weg gaan als je er op drukt. Dus toen zijn wij op zijn vlekjes gaan drukken.
- Hadat?
- Maar wij wisten niet zeker of ze nu wel of niet weggingen.
- HADAT!!
- Dat had assistente nooit aan jullie mogen vragen, dat jullie niet kunnen beoordelen. Maar laat eens kijken hoe is het. Hallo jongetje. Ik heb hier lampje en ga in jouw oor meten, jij gaat misschien beetje huilen... o nee, jij gaat juist lachen... 36.5... dat is hartstikke goed... en dan ga ik nu in jou oor kijken... ik zie wat vocht, maar dat is normaal bij baby’tjes... en ik ga jou hartje luisteren, pas op dat is beetje koud, wat ben jij lief ventje...
- Hadat...
- En waar die vlekjes dan?
- Hier bijvoorbeeld. En hier twee op zijn oor.
- O ja. Nee hoor, dat is muggenbult, die gaan helemaal weg als ik er op druk. Nee, jongetje, jij bent helemaal niet ziek.
- HADAT!!!
- Ik maak mij meer zorgen om jouw ouders.

© 2010 Wouter Diesveld

K
"Hoezo, wat zou ik daar moeten? Geen haar op mijn hoofd die denkt dat er op 'de straat' een reet te beleven valt, maar goed ja soms als ik brood moet halen of koffie, of shag. Maar soms doet Odoakerston boodschappen voor me. Dat kan ik dan wel weer waarderen. Het is een zak patat, maar als het erop aankomt dan is ie er steeds wel weer."

A
"Zou je m dan vergelijken met een familiezak of meer iets als 2 á 3 grote patat zonder?"

K
"Moeilijke vraag. Een familiezak pretendeert natuurlijk dat ie nog een gevoel voor sociaal behagen zou hebben en dat ontbreekt nu eenmaal bij hem, maar een verantwoordelijkheidsgevoel voor degene die aan de rand van de afgrond staan kan je m niet ontzeggen. Een stuk of wat losse grote patat zonder is natuurlijk de individualistische vertroebeling van deze metafoor."

A
"Dat zou je niet zeggen als je toegang had tot de Panzerfaust mailing lijst, of wel?

K
"Nouja die mailing lijst die wordt natuurlijk bevuild door allerhande mongolen die denken dat ze alles met elkaar zouden moeten delen. Wie wil nou weten dat Max jarig is of dat Paddy weer eens van baan wisselt? Daarbij krijg ik altijd een schuldgevoel van mailtjes van redactieleden, aangezien ik natuurlijk nooit meer een stukkie tik. Nou op die briefwisseling met Audax na dan."

A
"Terug naar Odoakerston. Wat betekent hij voor jou als mens?"

K
"Ik heb m nooit gemogen, maar praktisch gezien is het iemand die je wel kan gebruiken als mens. Hij heeft een destructieve kijk op de zaken, en die destructiviteit is verlammend voor elk goed gesprek. Maar aan de andere kant kan je em wel steeds even wegsturen als je met iemand wil praten om iets te halen, stopt een paar euro in zijn zak voor een zakje snoep en braaf hobbelt ie naar het ene of het andere adresje voor een boodschap. Het is eigenlijk een soort boodschapper waarvan je er zelden één tegenkomt. Pure toewijding."

A
"Ben je zelf eigenlijk toegewijd aan iets?"

K
"Ik ben toewijding. Ik loop mijn hele leven vol toewijding te leven en te be-leven, want dat is iets wat vaak over het hoofd wordt gezien. Als je toegewijd wilt leven moet je je leven ook be-leven. Dat betekent dat je dus elk moment stil moet staan om het voorgaande moment te beleven. Zodanig dat je momenten weer kan her-be-leven, alleen dan kan je jezelf van toewijding beschuldigen. En ja ik maak me ook schuldig aan toewijding, aangezien ik als persoon toewijding belichaam, fysiek én metafysisch"

A
"Overschat je jezelf niet een beetje?"

K
"Luister stom stuk vreten. Hoe kan ik mezelf nu overschatten als ik altijd alles onderschat?! Dat is het ware kenmerk van de toegewijde wetenschapper die ik ben, het relativeren van de onderschatting is wat mij betreft het enige wat mij te verwijten valt. Dat ik soms wel eens relativeer wat ik allemaal wel niet kan, dat is pijnlijk voor mijzelf, en met mij deze verwrongen maatschappij."

...

Lees verder in deel III, wordt vervolgd!