Max J. Molovich wint derde prijs Blogpareltje (voor de zwijnen)

Max J. Molovich krijgt prijs uit gereikt uit handen van Peter S. Pagina

Afgelopen woensdag kreeg ik, uit handen van Peter van peterspagina, een cadeaubon ter waarde van € 50,- uitgereikt, wat de derde prijs was in de door hemzelf in het leven geroepen Blogpareltje (voor de zwijnen). De eerste prijs bestond uit keiharde pegels ter waarde van € 250,- en de tweede prijs uit een etentje met de jury. Lees verder...

 

  Willibrord

Dit is de week van Willibrord. Eergisteren zagen we Willibrord een stel vriendelijke, doch achterlijke mensen moed inpraten in een rusthuis in de provincie. Willibrord, volgens het Journaal een perstrainer, was vol optimisme: jullie zijn schatten van mensen en jullie hebben een prachtig programma, dus jullie gaan het helemaal maken. Willibrord Frequin had gelijk. Zijn toehoorders waren schatten van mensen, juist omdat er bij de oprichtingsbijeenkomst van Rita Verdonks Trots op Nederland, waar hij sprak, helemaal geen goed programma en nog minder kans op succes voorlag. Toch de schouders eronder, al ben je uitschot: optimistisch blijven. Daarom houd ik ook van Willibrord. Zijn programma's zijn als onderzoek doen naar insecten door een slecht afgesteld vergrootglas van de Blokker: details worden niet beter zichtbaar, alle smerigheid die je normaal gesproken probeert te vermijden wordt enkel veel groter aan je gezichtsveld blootgesteld. Je kijkt niet door een roze bril, of door het grote geld der commercie, maar door plastic en je kan dus volledig zelf een oordeel vellen. En altijd kiest Frequin partij voor de zwaksten. En altijd verliest hij. Als je Frequin los ziet van zijn ranzigheid, is hij nobel, mijmerde ik eergisteravond. De volgende ochtend zag ik een andere Willibrord op tv. Meester Willibrord Davids.

Lees verder...

 

  PFMAG TOP 69 van 2009

pfmag_top69_isr_sold.jpg
Omdat het niet hoort om tegendraads mee te gaan met de mainstream media met jaaroverzicht, eindejaarslijstjes en top100/2000/50/10 ranglijsten hier de PFMAG TOP 69 van 2009. 2009 was een Slecht Jaar® voor Panzerfaust aangezien lezers massaal wegtrokken naar websites waar wel elke dag een nieuw stukje wordt geproduceerd. De totale lethargische conditie is op de redactie nedergedaald, frustraties werden uitgediept en energieke nieuwkomers worden verwelkomd met een bak cynische stront. Alhoewel iedereen met het Panzerfaust Experiment wil stoppen, is de contributie al betaald dus moddert uw redactie nog even aan.
Lees verder...

 

  Crowdsourcers crowdsourcen. Internet 3.0.

Twittercriminaliteit: Ik vraag jullie om een leuk idee en verdien er zelf geld mee.
 

  Cherry Cherry Boom Boom

lady-gaga.jpg
Zoals velen tegenwoordig luister ik sinds korte tijd naar Lady Gaga. Ik heb al maanden (34,5) geen TV en actualiteiten lees ik in de gratis dagkranten of op internet. Televisie bekijk ik op NOS.nl en soms bekijk ik een herhaling van Buitenhof. Wat dit zegt over mijn leven is niet veel, maar op het moment is er ook niet veel te zeggen. Dit om te illustreren dat ik niet veel van Lady Gaga had gehoord, laat staan gezien toen er een merkwaardige gebeurtenis voorviel.

Ik luisterde nooit naar Lady Gaga, en voor de masochistische ouwe zakken die we bij PFMAG>ORG eigenlijk zijn zou zoiets uit den vreemde niet moeten voorkomen. Helemaal in lijn met deze elitaire opstelling was dan ook de verbazing toen ik gegrepen werd door iets wat Lady Gaga zong. Het zou ook haar zoetgevooisde cavia kunnen zijn geweest die lieflijk fijn werd gedrukt tussen twee steelpannen, maar laten we aannemen dat zij het zelf was.

PAS OP HET HIEROP VOLGENDE STUK IS ONGEPAST VOOR IEDEREEN!!!!

Lees verder...

 

  De Helaasheid der Dingen

De helaasheid der dingen

Halverwege De Helaasheid der Dingen (de film naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst, dat ik, o helaasheid der dingen, niet heb gelezen), zingt hoofdpersoon Gunther Strobbe een loflied op het reizen met de trein. Anders dan met de auto zie je met de trein de achterkant van alles. Je ziet hoe dat onze monumenten van achteren doorgerotte krotten zijn. Je ziet onze tuinen, met onze duivenkotten, onze gemetselde barbecues en onze prei en selderij. Je ziet hoe een laag stof het marmer bedekt waaronder onze dierbaren hun laatste rustplaats hebben gevonden. Lees verder...

 

  Van vette films die je kijken moet

taken.jpgPanzerfaust heeft heel wat te bewijzen. Zo zijn we voor het klimaat en niet extreem-rechts, maar wel heel salon. Wat is dat nu eigenlijk: salon-zijn? Salon-zijn, is MeneerTim, Willem Bever, JH Renault en Apostolov. De rest is lui (Odoakerston), dood (B-man), lui én dood (Odoakerston, Il Caimano), halfbakken (Patsy Prutsy), grappig (Paddy) of pleegde hoogverraad (Molovich, Apostolov).

Salon-zijn gaat feitelijk verder dan het rondlopen met anti-bourgeosie gedachten in de lift. Salon ben je; of je bent het niet. Nou, Kornuit heeft het wel gehad met dat salon-zijn. Geef mij maar Appelsientje Mild (van nature minder zuur), een radicale keuze voor het gewone volk en ongecompliceerde dingen die iedereen leuk vindt: zoals het kijken van vette films. Taken is zo'n vette film. Lees verder...

 

  Ondertussen in de Mikro-Rayon

tushino_mikro_rayon.jpg

Na een lange dag forenzen is het goed toeven in de plantsoenen van Tushino-Noord.

 

  Major Lazer

major_lazer_albumcover_180v180.jpgZo nu en dan in deze snikhete Datsja krijg ik bezoek van wat Russische vrienden. Ik noem ze Russische vrienden aangezien mijn Nederlandse vrienden al lang en breed gevlogen zijn en mij op het moment dat ik het meest kwetsbaar was een dolk in mijn rug hebben gestoken. Ik weet niet of het nog steeds mijn vrienden mogen zijn, zoiets doen vrienden eigenlijk niet, maar goed je moet wat. Mijn vrienden uit de Goelag brengen mij altijd een paar minuten puur geluk. Geheel vrijblijvend zeggen ze. Zal wel Russische humor zijn.
Lees verder...

 

  Tourleesvour

hmm...lekker.

Ik woon al een tijdje in Italië. En soms heb ik daar stukjes over geschreven hier op Panzerfaust. Stukjes over Napels, de stad waar ik woonachtig ben. Meest gehoorde reactie: "Wel aardig, maar kan het wat vrolijker alstublieft." Ik dacht dat dat kon, maar ben er tot op heden nog niet aan toegekomen. Dat komt doordat ik een vriend heb gevonden hier in in Napels. Geen mens, geen dier, maar een tijdschrift. Een blad dat wekelijks verschijnt, genaamd: Internazionale. Lees verder...

 

Next Page »